காற்றடித்த யானை.

உருவகக்கதைகள் தமிழில் குறைவாகவே எழுதப்பட்டுள்ளன. உலக இலக்கியத்தில் இவை தனி வகைமையாகக் கருதப்படுகின்றன, குறுங்கதைகளை எழுதியவர்களில் மிரோஜெக், ஹென்ரிச் ப்யூல். யாசுனாரி கவாபதா, போர்ஹே, பார்த்தல்மே போன்றோர் முக்கியமானவர்கள்.

உருவக்கதைகளில் முக்கியமான படைப்பாக ஸ்லவொமிர் மிரோஜெக்கின் யானை கருதப்படுகிறது. இக்கதை தமிழில் நடை இதழில் வெளியாகி உள்ளது.

ஸ்லவொமிர் மிரோஜெக். போலந்தின் முக்கியமான நாடக ஆசிரியர். அவரது நடுக்கடலில் (Out at Sea)என்ற நாடகம் தமிழில் மொழியாக்கம் செய்யப்பட்டு நாடகவெளி இதழில் வெளியாகியிருக்கிறது. மிரோஜெக்கின் இரண்டு குறுங்கதைகளைப் பூமணி தமிழாக்கம் செய்திருக்கிறார்.

1930 ஆம் ஆண்டில் போலத்தில் பிறந்தவர் ஸ்லவொமிர் மிரோஜெக். (Sławomir Mrożek) சிறந்த நாடக ஆசிரியர், கேலிசித்திரக்காரர். எழுத்தாளர். பத்திரிக்கையாளர். 1963ல் அரசியல் காரணங்களுக்காக இத்தாலிக்கு இடம்பெயர்ந்த இவர் பின்பு பிரான்ஸ் மற்றும் மெக்சிகோவில் சில காலம் வசித்திருக்கிறார்

இவரது நாற்பத்திரெண்டு குறுங்கதைகளின் தொகுப்பான The Elephant யை சமீபத்தில் வாசித்தேன். அதிகாரத்திற்கும், ஒடுக்குமுறைகளுக்கும் எதிரான இக்கதைகள் வாய்விட்டுச் சிரிக்கும்படியான கேலியும், எள்ளலும் கொண்டிருக்கின்றன, அதே நேரம் தீவிரமான அரசியல் விமர்சனமும் வெளிப்படுகின்றது

யானை என்ற குறுங்கதை இரண்டே பக்கங்கள் கொண்டது, தோற்ற அளவில் எளிய கதைபோலக் கூறப்படுகிறது. ஆனால் அதன் உள்ளே மறைந்திருக்கும் விமர்சனம் கடுமையானது. அரசின் பொறுப்பற்ற தன்மையைச் சாடக்கூடியது. இக்கதையையும் ஹருகி முரகாமியின் யானை காணாமலாகிறது சிறுகதையையும் இணைத்து வாசிக்கும் போது அதிகாரத்தின் மாறுபட்ட இரண்டு நிலைகளை உணர்ந்தேன்.

விலங்கியல் பூங்கா ஒன்றின் இயக்குனராக இருக்கும் ஒருவர் தனது வசமுள்ள விலங்குகளைக் கொண்டு தன்னை முன்னேற்றிக் கொள்ள வேண்டும் என நினைக்கிறார்.

அந்த விலங்கியல் பூங்காவில் நிறைய விலங்குகள் இல்லை, இருப்பவை முறையாகப் பராமரிக்கபடவில்லை, இந்நிலையில் அதற்கு ஒரு யானையை வழங்குவதாக அரசு ஒரு ஆணை பிறப்பிக்கிறது

இந்த உத்தரவு விலங்கியல் பூங்கா ஊழியர்களைச் சந்தோஷப்படுத்துகிறது, ஆனால் இயக்குனர் தான் ஒரு பொறுப்பான அரசு அதிகாரி என்பதால், யானை வாங்குகிற செலவு உழைக்கும் மக்களின் தலையில் தானே விழும், அதற்கு மாற்றாகத் தானே ஒரு யானையை உருவாக்கி கொள்வதாகக் கடிதம் எழுதுகிறார்.

செலவைக் குறைப்பதாக யார் எந்த யோசனை சொன்னாலும் அரசு ஏற்றுக் கொள்ளும் தானே.

இயக்குனரின் கடிதம் ஏற்றுக் கொள்ளப்படுகிறது. ரப்பரில் ஒரு யானை செய்து அதற்குக் காற்று அடித்துக் காட்சிக்கு வைத்துவிடலாம் என்கிறார் இயக்குனர். பொறுப்பான உயர் அதிகாரிகளுக்கு மட்டும் தான் இது போன்ற யோசனைகள் உருவாகும்.

ரப்பர் யானைக்குக் காற்று அடிக்க வேண்டிய பணி இரண்டு காவலர்களிடம் ஒப்படைக்கபடுகிறது, அவர்கள் முழிபிதுங்க காற்று அடித்தும் யானை எழும்ப மறுக்கிறது. இதில் ஒரு காவலாளி இரவு முழுவதும் யானைக்குக் காற்று அடித்தேன் என்று சொன்னால் என் மனைவி நம்ப மாட்டாள் என்கிறான், மற்றவன் இப்படி தினசரி யானைக்கு காற்று அடிக்கமுடியுமா என்ன என்று பரிதாபமாக கேட்கிறான், என்னவொரு அபத்தமான சூழ்நிலை பாருங்கள், அவர்கள் இயந்திரத்தின் உதவியால் யானைக்குக் காற்று அடித்து நிற்க வைத்துவிடுகிறார்கள்

சோம்பல் மிகுந்த யானை, நடக்காது என்று ஒரு அறிவிப்பு பலகையும் வைத்துவிடுகிறார்கள்,  தனது சாதனையைத் தானே மெச்சிக் கொள்கிறார் இயக்குனர்

மறுநாள் பள்ளி மாணவர்கள் விலங்கியல் பூங்காவை பார்வையிடுகிறார்கள், யானை மரத்தை வளைத்து தின்னப்போவதை காண ஆவலோடு காத்திருக்கிறார்கள், ஆனால் ரப்பர் யானை அசையவேயில்லை, திடீரெனப் பெருங்காற்று அடிக்கிறது, அதில் யானை வானில் பறந்து போய் மேகத்தில் மறைந்துவிடுகிறது, மறுநாள் கிழிந்த ரப்பர் துண்டுகள் வேலியில் கிடக்கின்றன,

ரப்பர் யானையைக் காட்டி தங்களை ஏமாற்றிவிட்டதை மாணவர்கள் உணருகிறார்கள், அதன்பிறகு அந்த மாணவர்கள் படிப்பை துறந்து போக்கிரிகளாக மாறிவிடுகிறார்கள், அவர்களை யாராலும் கட்டுப்படுத்தமுடியவில்லை, அத்தோடு இப்போதெல்லாம் யானையிடத்தில் நம்பிக்கை இல்லை எனக்கதை முடிகிறது

அரசின் திட்டங்கள் இது போன்ற லட்சணமான அதிகாரிகளின் மூலம் ரப்பர் யானைகளாக மாறி பறந்து போய்விடுகிற அவலம் எல்லா நாடுகளுக்கும் பொருந்தக்கூடிய ஒன்றே.

போலந்தில் நடைபெற்ற கம்யூனிச ஆட்சிக்கு எதிராக இக்கதை எழுதப்பட்டிருக்கிறது.

ரஷ்யக்கதை ஒன்றில் இது போல ஒரு உயரதிகாரி வருவான். அவனுக்குத் துதிபாடும் ஒரு ப்யூன் இருப்பான், அதிகாரி எது சொன்னாலும் சரி தான் அய்யா, இது போல யாருக்கு யோசனை வரும் என ஜால்ரா அடிப்பபான், இருவரையும் ஒருநாள் ஆள் இல்லாத தீவிற்கு மாற்றிவிடுவார்கள், அங்கே போனாலும் அதிகாரி தனது ஆணைகளைப் பிறப்பித்தபடியே தான் இருப்பார், ப்யூன் அதற்குப் பணிந்து நடப்பது போலவே தான் இருப்பான், இந்தப் போலி நாடகத்தை அவர்களால் நிறுத்தவே முடியாது, அரசாங்க வேலை மனிதர்களை எப்படி மாற்றிவிடுகிறது என்பதைப் பரிகாசம் செய்யும் கதையது

ஈசாப் கதைகள் துவங்கி இன்று வரை மிருகங்களைக் குறியீடுகளாகக் கொண்டு மனசாட்சியைக் கேள்விகேட்கும் குறுங்கதை மரபு தொடர்ந்து கொண்டுதானிருக்கிறது.

ம்ரோஜெக்கின் இன்னொரு கதையில் இரண்டு நகரங்களுக்கு நடுவில் ஒரு பாலமிருக்கிறது, அதில் ஒரு பள்ளம் ஏற்பட்டுவிடுகிறது, அதை யார் சரிசெய்வது என இரண்டு ஊர்வாசிகளும் அக்கறை காட்ட மறுக்கிறார்கள், ஒரு நாள் பள்ளத்தில் குதிரைவண்டியில் வந்த பயணி விழுந்துவிடுகிறான், அவன் இந்தப் பள்ளத்தை ஏன் சரிசெய்யவில்லை எனக்கேட்கிறான், இரண்டு பக்கமும் அது தங்களது வேலையில்லை என்கிறார்கள்,

உடனே அவன் தான் இந்தப் பள்ளத்தை விலைக்கு வாங்க விரும்புவதாகக் கூறுகிறான், அதை யார் மூடுகிறார்களோ அவர்களுக்கே பள்ளம் சொந்தம், அவர்களிடமிருந்து தான் வாங்கிக் கொள்கிறேன் என்கிறான் பயணி

இரண்டு ஊர் ஆட்களும் போட்டி போட்டி பள்ளத்தை மூடுகிறார்கள். இப்போது பயணி நான் கேட்டது பள்ளத்தை, எங்கேயிருக்கிறது பள்ளம் என எகத்தாளமாகக் கேட்டபடியே பாலத்தைக் கடந்து போய்விடுகிறான், அதன்பிறகு அந்தப் பாலத்தைக் கடக்கும் வெளியூர்வாசிகள் யாராக இருந்தாலும் அவர்களை நிறுத்தி இரண்டு ஊர் ஆட்களும் அடித்து அனுப்பிவைக்கிறார்கள் எனக் கதை முடிகிறது.

இதுவும் உருவகக்கதை தான்.

தமிழில் யாராவது ம்ரோஜெக்கின் குறுங்கதைகளை முழுமையாக மொழியாக்கம் செய்து கொண்டுவரலாம்

•••

யானை -மிரோஜெக்

(மொழி பெயர்ப்பு – வே. மாலி)

விலங்கியல் பூங்காவின் இயக்குநர் ஒரு சந்தர்ப்பவாதி. அவர் தனது முன்னேற்றத்திற்குரிய ஏணிப்படிகளாகவே விலங்குகளைக் கருதினார். அவருடைய விலங்கியல் பூங்காவின் சிறப்பைப் பற்றி அவர் கவலைப் படவே இல்லை. விலங்கியல் பூங்காவில் இருந்த ஒட்டைச் சிவிங்கிக்குக் கழுத்துக் கட்டையாக இருந்தது. வளைக் கரடிக்கு வளைவே இல்லை. சீட்டி அடிக்கும் பறவைகள், தங்கள் ஆர்வத்தையெல்லாம் இழந்து விட்டபடியால், மனமில்லாமல் மிக அரிதாகவே சீட்டி அடித்தன. இந்தக் குறைகளை அவர் கண்டுகொள்ளாமல் விட்டது தவறு. ஏனென்றால் அந்த விலங்கியல் பூங்காவிற்கு அடிக்கடி பள்ளி மாணவர்கள் கூட்டமாக வருவதுண்டு.

அந்த விலங்கியல் பூங்கா ஓர் ஒதுக்குப்புறமான இடத்தில் இருந்தது. பல முக்கியமான விலங்குகள் அங்கே இல்லை. இல்லாத விலங்குகளில் ஒன்று யானை. ஓங்கி வளர்ந்த யானைக்கு மூவாயிரம் முயல்கள் கூடச் சமமாகாது. நாடு முன்னேறத் தொடங்கியதும், ஒவ்வொரு குறையாக நிறைவு செய்யப்பட ஆரம்பித்தன, அதன்படி சூலை மாதம் 22 ஆம் நாள் தேசியவிடுதலை விழாவின் போது, விலங்கியல் பூங்காவிற்கு ஒரு யானை இவ்வளவு காலத்திற்குப் பிறகு ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது என்ற செய்தி வந்தது.

அர்பணிப்பு மிக்க ஊழியர்கள் இச்செய்தியைக் கேட்டு மகிழ்ந்தனர். தனது சாலைக்கு யானை வேண்டாம் என்றும், இன்னும் சிக்கனமான வழியில் யானையைப் பெறமுடியும் என்றும், அதற்குரிய திட்டம் ஒன்றையும் குறிப்பிட்டு வார்சாவுக்கு இயக்குநர் கடிதம் போட்டார் என்னும் செய்தி அவர்களுக்கு மிகுந்த வியப்பைத் தந்தது.

அவர் இப்படி எழுதியிருந்தார். – இந்த யானையின் காரணமாக எவ்வளவு பெரிய சுமை சுரங்கத்திலும், வார்ப்படச் சாலையிலும் வேலை செய்கின்ற போலிஷ் உழைப்பாளி மக்களின் தோள் மீது பொருளாதாரச் சுமை விழுகின்றது என்பதை நானும் இங்குள்ள எல்லா அலுவலரும் முழுமையாக அறிவோம். செலவைக் குறைக்கின்ற விருப்பத்தினால் நான் கூறுவது என்ன வென்றால் உங்கள் கடிதத்தில் குறிப்பிட்ட யானைக்குப் பதிலாக, நாங்களே ஒன்றை முயன்று பெறுவோம். சரியான உருவ அமைப்பில் ஒரு யானையை ரப்பரைக் கொண்டு எங்களால் செய்ய முடியும். அதில் காற்றை அடைத்த பிறகு கம்பி வேலிக்குப் பின்னால் நிறுத்தி விடலாம். அதற்குரிய சரியான வண்ணத்தைக் கவனத்துடன் அடித்து விட்டால் மிக அருகில் வந்து உற்றுப் பார்த்தால் கூட உண்மையான யானைக்கும் இதற்கும் வேறுபாடு தெரியாது.

யானை சோம்பலான விலங்கு என்பதும் அது குதித்தோடித் திரிவதில்லை என்பதும் நன்றாகத் தெரிந்ததே. கம்பிவேலியின் மீதுள்ள அறிவிப்பில் இந்த யானை மிக அதிகமான சோம்பலை உடையது என்று குறிப்பிட்டு விடலாம். இவ்வாறு மீதியாகும் பணத்தை ஜெட் விமானம் வாங்கவோ, வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க மாதா கோவிலைப் பாதுகாக்கவோ பயன்படுத்த முடியும்.

இந்த நாட்டின் பொதுப்பணிக்கும் உழைப்பிற்கும் எனது எளிய பங்கு இந்தக் கருத்தும் இதன் செயலாக்கலும் என்பதை அருள் கூர்ந்து கவனிக்கவும்.

தனது கடமைகளை அதிகார தோரணையில் நிறைவேற்றுகின்ற ஈரமற்ற அதிகாரி ஒருவரிடம் இக்கடிதம் சேர்ந்திருக்க வேண்டும். அவர் பிரச்சனையிலுள்ள சிக்கலைப பாராமல் செலவுக் குறைப்பைப் பற்றிய ஆணையைப் பின்பற்றி இயக்குநரின் திட்டத்திற்கு இசைவு தந்தார். அமைச்சகத்தின் இசைவை அறிந்ததும், ரப்பர் யானையைச் செய்வதற்குரிய கட்டளையைப் பிறப்பித்தார் இயக்குநர்.

ரப்பர் யானை உருவாயிற்று. அதற்கு ஆளுக்கு ஒரு புறமாகக் காற்றடிக்க வேண்டிய பொறுப்பு இரண்டு காவலர்களைச் சேர்ந்தது. இதை இரகசியமாக வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். அதனால் இந்த வேலையை இரவில் முடிக்க வேண்டியிருந்தது. ஏனென்றால் மிருகக்காட்சி சாலைக்கு யானை வருவதைக் கேள்விப்பட்ட மக்கள் அதைப் பார்க்க மிகுந்த ஆவலுடன் இருந்தனர். இது விரைவாக முடிய வேண்டும் என்றார் இயக்குநர். ஏனென்றால் தனது கருத்து வெற்றி பெற்றால் தனக்குப் போனஸ் கிடைக்கும் என்று அவர் எதிர்பார்த்தார்.

பணிமனையாகப் பயன்படுகின்ற ஒரு கொட்டகையில் கதவைத் தாழிட்டுக் கொண்டு யானைக்குக் காற்றடிக்க ஆரம்பித்தார்கள் அந்தக் காவலர்கள். இரண்டு மணி நேரம் கடுமையாகக் காற்றடித்த பின்னும் ரப்பர் தோல் தரைக்கு மேல் சில அங்குலமே உயர்ந்திருப்பதைக் கண்டார்கள். எந்த வழியிலும் இந்தப் புடைப்பு யானை போலத் தோன்றவில்லை. இரவு கழிந்து கொண்டே இருந்தது. வெளியே மனித ஓசைகள் ஓய்ந்தன. கழுதையின் கத்தல் மட்டுமே மெளனத்தைக் கலைத்துக் கொண்டிருந்தது. மிகவும் களைத்த காவலர்கள் காற்றடைப்பதை நிறுத்தினார்கள். யானைக்குள் இருக்கும் காற்று வெளியேறாமல் இருக்கிறதா என்று நிச்சயப்படுத்திக் கொண்டார்கள். அவர்கள் இளைஞர்கள் அல்ல. அதோடு இப்படிப் பட்ட வேலையில் அவர்களுக்குப் பழக்கமும் கிடையாது.

இதே மாதிரி வேலை செய்தால் விடிவதற்கு முன்னால் முடிக்க முடியாது. என் மனைவிக்கு நான் என்ன சொல்வது? இரவு முழுவதும யானைக்குக் காற்று அடித்துக் கொண்டிருந்தேன் என்று சொன்னால் அவள் நம்பவே மாட்டாள் – என்றான் ஒரு காவலன்.

ரொம்பச் சரிதான். யானைக்குக் காற்றடிப்பது அன்றாட வேலையல்ல என்றான் இரண்டாம் காவலன்.

திரும்பவும் காற்றடிக்கத் தொடங்கினார்கள். ஆனால் அரைமணி நேரத்திற்குப் பிறகு தொடர்ந்து வேலை செய்ய முடியாத அளவு அசதியாக இருப்பதை உணர்ந்தார்கள். தரையின் மேல் கிடந்த யானையின் புடைப்பு சற்றுப் பருத்து இருந்தது. ஆனால் இன்னும் யானையின் உருவம் போல் தோன்றவில்லை.

அடிக்க அடிக்கக் கஷ்டம் அதிகமாகிறது – என்றான் முதல் காவலன்.

மலை ஏறுகிற மாதிரிதான் – என்று ஒத்துக் கொண்ட இரண்டாம் காவலன் – கொஞ்சம் ஓய்வு எடுத்துக் கொள்வோம் என்றான்.

அவர்கள் ஓய்வு எடுத்துக் கொள்ளும் போது, அவர்களில் ஒருவன் இயந்திரத்தில் இயங்கும் ஒரு வாயுக்குழாயைப் பார்த்தான். இந்தக் காற்றடிப்பானைக் கொண்டு அந்த யானையை அவர்கள் நிரப்ப முடியாதா? எனக்கேட்டான்

இதை முயன்று பார்க்க அவர்கள் முடிவு செய்தார்கள். வாயுக் குழாயுடன் யானையை இணைத்து விட்டு வால்வைத் திறந்தனர். சில நிமிடங்களுக்குள் முழு உருவ யானை அக் கொட்டகைக்குள் நின்று கொண்டிருப்பது அவர்களுக்கு மகிழ்ச்சியைத் தந்தது.

அது உண்மையான யானை போலவே இருந்தது. மிகப் பெரிய உடல். தூண்கள் போன்ற கால்கள். பரந்த காதுகள். பிறகு தவிர்க்க முடியாத துதிக்கை. ஆர்வத்தால் உந்தப் பெற்ற இயக்குநர் தனது மிருகக் காட்சி சாலைக்கு மிகப் பெரிய யானை ஒன்று கிடைப்பதை நிச்சயமாக்கிவிட்டார்.

அருமை மிக அருமை – என்று சொல்லி விட்டு, இப்போது நாம் வீட்டுக்குப் போகலாம் – என்றான்.

மறுநாள் காலை, மிருகக் காட்சிச் சாலையின் நடுவிலுள்ள, வேலியிட்டு வளைந்த ஒரு தனி இடத்தில் குரங்குக் கூண்டுக்கு அருகில் யானை நகர்த்தப் பட்டது. ஓர் உண்மையான பெரிய பாறைக்கு முன்னால் இருந்ததால் அது பயங்கரமாகவும், பிரம்மாதமாகவும் தோற்றமளித்தது. ஒரு பெரிய பலகையில் பின்வரும் அறிவிப்பு இருந்தது. – இந்த யானை மிகவும் சோம்பலானது, அசைவதே இல்லை.

அன்று காலையில் வந்த முதற் பார்வையாளர்களில் அந்த ஊர்ப்பள்ளியின் சிறுவர் கூட்டம் இருந்தது. அவர்களை அழைத்து வந்த ஆசிரியர் யானையைப் பற்றிய செய்திகளை நேரடிப் பாடமாகக் கற்பிக்கத் திட்டமிட்டிருந்தார். அவர் அந்த மாணவர்களை யானையின் முன்னால் நிறுத்தி விட்டுப் பின் வருமாறு சொல்லத் தொடங்கினார். – யானை ஒரு தாவர உணவு உண்ணும் பாலூட்டி. தனது துதிக்கையின் உதவியால் இளம் மரங்களைப் பிடுங்கி எறிந்து அவற்றின் இலைகளைத் தின்னும்.

வியப்பும் களிப்பும் கலந்த ஆர்வத்துடன் சிறுவர்கள் யானையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அது ஓர் இளம் மரத்தைப் பிடுங்கி எறிவதற்காக அவர்கள் காத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். ஆனால் அந்த விலங்கோ கம்பிக்குப் பின்னால் அசைவற்று நின்றது.

ஆசிரியர் தொடர்ந்து பேசினார்… மரபற்றுப் போன ராட்சத விலங்கின் நேரடி வாரிசு இந்த யானை. அதனால் இன்றைய உயிர்வாழ் நில விலங்கில் இதுதான் மிகப் பெரியது என்பது வியப்புக்குரியதல்ல…

சற்று மிகையாக மனச் சான்றுக்குக் கட்டுப்பட்ட மாணவர்கள் குறிப்பெடுத்துக் கொண்டார்கள்.

திமிங்கிலம் மட்டுமே யானையை விடப் பெரியது. ஆனால் திமிங்கிலம் கடலில் வாழ்கிறது. நிலத்தில் யானைதான் அரசோச்சுகிறது என்று நாம் கவலையின்றிச் சொல்லலாம்.

மிருகக்காட்சிச் சாலையில் இருந்த மரங்களின் கிளைகளில் இலேசான தென்றல் அசைந்தது.

.முழுவதும் வளர்ந்த யானையின் கனம் ஒன்பதாயிரம் பவுண்டுகள் முதல் பதிமூன்றாயிரம் பவுண்டுகள் வரை இருக்கும்..

இந்த நேரத்தில் யானை நடுங்கி மேலே எழுந்தது. சில வினாடிகள் தரைக்கு மேலே ஆடியது. ஆனால் பலத்த காற்று வீசி அதனுடைய முழு வடிவம் வானப்புகைப் புலத்தில் தெளிவாகத் தெரியும் படியான அளவு அதை மேலே உயர்த்தியது. தரையில் இருந்த மக்கள் யானையின் காலடிக்குரிய நான்கு வட்டங்களையும், அதன் புடைத்த வயிற்றையும் துதிக்கையையும் சற்று நேரம் மட்டுமே பார்க்க முடிந்தது. ஆனால் மிக விரைவில் காற்றால் உந்தப்பட்ட யானை வேலிக்கு மேல் பறந்த பிறகு மர உச்சிகளுக்கு மேல் மறைந்து விட்டது. கூண்டிலிருந்த குரங்குகள் வியப்படைந்து வானத்தை வெறித்தபடி இருந்தன.

அடுத்துள்ள பூங்காவில் யானை கிடந்ததைக் கண்டார்கள். அது ஒரு சப்பாத்திக் கள்ளியின் மேல் விழுந்திருந்தது. அதனுடைய ரப்பர் தோல் பொத்தலாகி இருந்தது.

மிருகக் காட்சி சாலையில் இக்காட்சியைக் கண்ட பள்ளிச் சிறுவர்கள் விரைவில் தங்கள் படிப்பைப் புறக்கணிக்கத் தொடங்கி விட்டுப் போக்கிரிகளாக மாறினார்கள். அவர்கள் வோட்கா குடிக்கிறார்கள் என்றும் சன்னலை உடைக்கிறார்கள் என்றும் கேள்வி. மேலும் அவர்களுக்கு இப்போதெல்லாம் யானையிடத்தில் நம்பிக்கை இல்லை.

**

நன்றி : நடை 2 – ஜனவரி 1969 . இதழ் ஆவணப்படுத்தியது :  தமிழம். நெட்

இந்த மொழிபெயர்ப்பு மிகவும் சுமாராக உள்ளது. புதிதாக இக்கதையை விரும்பியவர்கள் மொழிபெயர்ப்புச் செய்யலாம். இணையத்தில் இக்கதை வாசிக்க கிடைக்கிறது

இணைப்பு

http://www.impossiblemachine.com/shortstories_basedupon.html

**

Archives
Calendar
July 2014
M T W T F S S
« Jun    
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  
Subscribe

Enter your email address: