முரகாமியின் தனிமை

‘கார்டியன்’ இதழில் வெளியாகியுள்ள முரகாமியின் நேர்காணலில் இரண்டு விஷயங்கள் எனக்குப் பிடித்திருந்தன.

ஒன்று எவ்வளவு காலத்திற்கு இலக்கியம் வாசிக்கபடும் என்ற கேள்விக்கு அவர் அளித்துள்ள பதில்

5 சதவீதம் பேரே தீவிரமாகப் புத்தகம் படிப்பவர்கள், அவர்கள் டிவியில் உலகப்கோப்பை போட்டிகளோ, சிறந்த பொழுதுபோக்கு நிகழ்ச்சிகளோ எது நடந்தாலும் கண்டுகொள்ளாமல் புத்தகம் படித்துக் கொண்டிருப்பார்கள், ஒருவேளை புத்தகம் படிப்பதே தடைசெய்யப்பட்டால் கூட அவர்கள் காட்டிற்குள் சென்று தாங்கள் படித்த புத்தகங்களை நினைவு கொண்டபடியிருப்பார்கள், அவர்கள் மீது நம்பிக்கை வைத்தே நான் எழுதுகிறேன் என்று கூறுகிறார்.  (“I think serious readers of books are 5% of the population,” he says. “If there are good TV shows or a World Cup or anything, that 5% will keep on reading books very seriously, enthusiastically. And if a society banned books, they would go into the forest and remember all the books. So I trust in their existence. I have confidence.”)

ஜப்பானின் மிகப்பிரபலமான எழுத்தாளர் முரகாமி, சமீபத்தில் அவரது நாவல் Colorless Tsukuru Tazaki and His Years of Pilgrimage வெளியான இரண்டுவாரங்களில் மில்லியன் பிரதிகள் விற்றிருக்கின்றன. ஆனாலும் அவருக்குத் தனக்கான வாசகர்கள் யார் என்பதில் தெளிவுள்ளது.

தமிழ் சூழலில் தீவிரமான புத்தக வாசிப்பாளர்கள் 5 சதவீதம் கூட இருப்பார்களா என்பது சந்தேகமே.

ஒரு திரைப்படத்திற்குக் குறைந்தபட்சம் இருநூறு விமர்சனங்கள் பாராட்டாகவோ, எதிர்ப்பாகவோ எழுதப்படுகின்றன, தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகள், இசைவெளியீடுகள், டிரைலர், டீசர் என எதைப் பற்றியும் எழுதுவதற்குப் பெரும் கூட்டமே உள்ளது, ஆனால் தமிழின் முக்கியமான நாவல்கள், சிறுகதைகள், கவிதைகள், முக்கிய மொழியாக்கங்கள் குறித்து ஒரு ஆண்டிற்குத் தரமான இரண்டு கட்டுரைகள் கூட எழுதப்படுவதில்லை. பொதுவெளியில் இலக்கியப்படைப்புகள் குறித்து விவாதிக்கபடுவதேயில்லை.

முரகாமியின் நேர்காணலில் இடைவெட்டாக ரே பிராட்பரி எழுதிய Fahrenheit 451 நாவல் பற்றிய நினைவு இடம்பெற்றிருக்கிறது, அதில் தான் புத்தகம் வாசிப்பது தடைசெய்யப்பட்ட சூழலில் காட்டிற்குள் ஒளிந்து வாழ்ந்தபடியே தான் படித்த புத்தகங்களை நினைவில் வைத்துக் கொண்டு நடமாடும் புத்தகமாக வாழும் மனிதர்கள் இடம் பெறுகிறார்கள்

புத்தகங்களின் முக்கியத்துவத்தை உணர்த்துவதற்கு Fahrenheit 451 நாவலிற்கு இணையேதும் இல்லை, இது திரைப்படமாகவும் வெளியாகியுள்ளது.

இது போலவே ஜப்பானிய இலக்கியச் சூழலை அவர் எப்படி உணர்கிறார் என்பதற்கு முரகாமி சொன்ன பதில்

“I’m a kind of outcast of the Japanese literary world. I have my own readers … But critics, writers, many of them don’t like me.” Why is that? “I have no idea! I have been writing for 35 years and from the beginning up to now the situation’s almost the same. I’m kind of an ugly duckling. Always the duckling, never the swan.

முப்பத்தைந்து ஆண்டுகளாக எழுதிவரும் அவரை ஜப்பானிய இலக்கிய விமர்சகர்களும் சக எழுத்தாளர்களும் காரணமேயில்லாமல் வெறுக்கிறார்கள் என்பதை வலியோடு சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

அவருக்கான வாசகர்கள் எப்போதுமிருக்கிறார்கள். ஆனாலும் இலக்கியச் சூழல் அவரை அந்நியனாகவே நடத்துகிறது. துரத்தப்பட்ட மனிதனாகவே உணரச்செய்கிறது. இதிலும் ஹான்ஸ் கிரிஸ்டியன் ஆண்டர்சனின் The Ugly Duckling கதை மேற்கோளாகச் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது

உலகமெங்கும் இலக்கியச்சூழல் ஒன்று போலதான் இருக்கிறது போலும், அது தன் சமகாலத்தின் முக்கியப் படைப்பாளியை ஒரு போதும் அங்கீகரிப்பதுமில்லை, ஏற்றுக் கொள்வதுமில்லை. அவன் தன்னை விலக்கபட்ட மனிதனாகவே உணருகிறான். தனது வலியை எழுத்தின் வழியே கடந்து போகிறான், அவனது ஒரே நம்பிக்கை, அவனுக்கான முகம் தெரியாத வாசகர்கள் எப்போதுமிருக்கிறார்கள், எழுத்தை நேசிக்கிறார்கள் என்பதே.

**

Thanks:

http://www.theguardian.com/books/2014/sep/13/haruki-murakami-interview-colorless-tsukur-tazaki-and-his-years-of-pilgrimage

**

Archives
Calendar
September 2014
M T W T F S S
« Aug    
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930  
Subscribe

Enter your email address: