திரையும் கதையும்

சினிமா எக்ஸ்பிரஸ் இதழில் வெளியான எனது நேர்காணலின் முதற்பகுதி

••

சினிமா எக்ஸ்பிரஸின் தீபாவளி சிறப்பிதழ்க்காக, திரைப்படக்

கல்லூரி மாணவர்களோடு ஒரு கலந்துரையாடலை நிகழ்த்தினால் என்ன? என்று

தோன்றியது. அதன்விளைவாக எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் உடன் ஒரு சந்திப்பிற்கு ஏற்பாடு செய்தோம். சென்னை – கே.கே.நகர், பாண்டிச்சேரி விருந்தினர் மாளிகை அருகேயுள்ள “டிஸ்கவரி புக் பேலஸி’ல், ஒரு காலைப்பொழுதில் மனம் மயக்கும் புத்தகங்களோடும், ஆர்வம்

தாங்கிய கேள்விகளோடு வந்திறங்கிய திரைப்படக்கல்லூரி மாணவர்களோடும் எழுத்தாளர் எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் தன்னை பிணைத்துக் கொண்டார்

விரிவான உரையாடலின் ஒரு பகுதி மட்டும் இங்கே…

மாணவர்: கலைகள் தோன்றிய காலத்திலிருந்து, தற்போது வரை

விமர்சகர்களாலும், படைப்பாளிகளாலும் அதிகமாக விவாதிக்கப்படும்

பாடுபொருளாக இருப்பது கலை கலைக்காகவா அல்லது மக்களுக்காகவா? என்பதுதான்.

இதுபற்றிய உங்களது நிலைப்பாடு என்ன?

எஸ்.ரா: இதற்கான பதிலை விட இந்தக் கேள்வி எப்படி உருவானது என்று பார்ப்பது முக்கியம், கலை கலைக்காகவா அல்லது மக்களுக்காகவா என்ற கேள்வி அதன் பயன்பாடு சார்ந்தே எப்போதும் கேட்கபடுகிறது, ஒரு எழுத்தாளனுக்குக் கதையோ. கவிதையோ நாவலோ எதுவாயினும் அது கலை சார்ந்த செயல்பாடே, எதை எழுதுகிறான் ஏன் எழுதுகிறான், அது ஏன் புரிந்து கொள்ளப்படுவதில்லை என்பதில் தான் இக்கேள்வி எழுகிறது,

உண்மையில் எல்லாக் கலைகளும் மக்களுக்கானது, ஆனால் ஒரே ஆளுக்கானதில்லை, வெவ்வேறு ரசனை கொண்டவர்கள் அதன் வாசகர்களாக இருக்கிறார்கள், ஆகவே இக்கேள்வி பயன்பாட்டுதளத்தில் இருந்து உருவானது படைப்பு தளத்தில் உருவானதில்லை

என் வரையில் கலை கலைக்கானதா அல்லது மக்களுக்கானதா என்ற எதிர்நிலை அர்த்தமற்ற ஒன்று, இரண்டும் இணைந்த ஒன்றாகவே காண்கிறேன்,

கலை கலைக்காவா என்ற கேள்வியை  யார் முதன் முதலில் கேட்டது? எந்த சூழலில் இந்த கேள்வி வந்தது? அதற்கு என்ன வரலாறு இருக்கிறது, ஏன் ஒரு கேள்வி பல 100 வருசமாக தொடர்ந்து இருந்து கொண்டேயிருக்கிறது, இந்தக் கேள்விக்கு எவ்வளவோ பதில்கள் இருக்கின்றன, அத்தனையும் ஒட்டைபானைக்குள் ஊற்றிய நீரைப் போல காணாமல் போய்விட்டன கேள்வி மட்டும் இருந்து கொண்டே இருக்கிறது, என்றால் இது எளிய கேள்வி இல்லை, ஒரு திகைப்பு, ஒரு புதிர், ஒரு விசாரணை, ஒரு தர்க்கம், இப்படி எடுத்து கொள்ளலாம்

மனிதனுடை மனம் எப்போதெல்லாம் துயரமடைகிறதோ? எப்போதெல்லாம் வலியும், வேதனையிலும் இருக்கிறதோ அப்போதெல்லாம் அதிலிருந்து விடுபட  நினைக்கிறது, அதற்காக முயற்சிக்கிறது. அப்போது ஒரு ஆதாரமான கேள்வி எழுகிறது, அந்தக் கேள்விகள் வலிமையானவை, அது போல வாழ்வின் கொண்டாட்ட்ம் எதிர்பாராமை வீழ்ச்சி நிலைதடுமாற்றம் என்று  புரிந்து கொள்ளமுடியாதவை கேள்வியாக எஞ்சுகின்றன, கலை குறித்த இந்த கேள்வியும் அப்படியான ஒன்றே

கேள்வியின் மீது ஆயிரவருச்ச் சுமை சேர்ந்து போயிருக்கிறது, அது முடிவில்லாத பதில்களை தின்றும் பசி ஆறாதது, நான் கேள்வியின் சிறகைத் தடவிக் கொடுத்து அதை ஆறுதல் படுத்த முயற்சிக்கிறேன் பதில் சொல்லி அதை வெல்ல ஒரு போதும் முயற்சிப்பதில்லை

மாணவர்: பின்பு எதற்காக இப்படியொரு கேள்வி இருந்து கொண்டேயிருக்கிறது, ஏன்  படைப்பாளிகள் பதில் சொல்லி கொண்டேயிருக்கிறார்கள்

எஸ்.ரா:  கேள்வி என்பது எல்லா நேரத்திலும் பதிலுக்காக மட்டுமே கேட்கபடுவதில்லை, கேள்வியின் ருசி பல நேரம் பதிலில் இருப்பதில்லை, கேள்வி ஒரு சுய விசாரணை, இதற்கு பதில் வெளியே சொல்லபடுவதில்லை, நாமாக அறிந்து கொள்ள வேண்டியது, கேள்வி ஒன்றினை சுட்டிகாட்டுகிறது, அது முக்கியம், பதில் ஒரு எத்தனிப்பு மட்டுமே, கேள்வி என்னை உற்சாகப்படுத்துகிறது, தூண்டுகிறது, பதில் சொல்வதன் வழியே நான் கேள்வியை எதிர் கொள்கிறேன். கடநது போக முயற்சிக்கிறேன், கேள்வி பதில் என்பது  சண்டையோ. சமாளிப்போ இல்லை, அது ஒரு முயற்சி, ஒரு எத்தனிப்பு, நல்ல கேள்விக்ள் நமது அகஉலகை அடையாளம் காட்டுகின்றன, பதில் சாதுர்யமான ஒன்றால் சமாளிக்கபடலாம், அப்போது கேள்வி ஒரு பூமராங் போல திரும்பி விடுகிறது

கலைப்படைப்பை ஒரு நுகர்வுப் பொருளாக மட்டும் மாற்றிவிட முடியாது, அதே நேரம் அது ஒரு வெறும்  ம்யுசியப் பொருளாகவும் ஆகிவிடக்கூடாது, படைப்பாளி கலை கலைக்காக மட்டுமே என்று வீம்பாகச் சொல்வதில்லை, அது புரியவில்லை என்று மட்டையடியாக நிராகரிக்கபடும் போது தான் கலையின் மேன்மையப் பற்றி பேச ஆரம்பிக்கிறான்,

எழுதத்தெரியும் என்பதற்காக எவராலும் ஒரு பதினைந்து வரியை எழுதி விட முடியும். ஆனால் அது கவிதையாகாது, அதற்கு தனித்துவமான கவித்துவம் தேவைப்படுகிறது, மொழி ஆளுமை அவசியமாகிறது, அது போல வடிவம். அகப்பார்வை. தொனி. மௌனம் இத்தனையும் தேவைப்படுகிறது, அவை கலையின் ஆதாரங்கள் தானே

சிற்பம் ஒன்றினை உருவாக்க  இரண்டு வருடம் மெனக்கெட வேண்டியிருக்கிறது.

இதைப் பார்ப்பவன் சிலையின் முன்னால் நின்று கைத்தட்டி ரசிப்பான் என்பதற்காக சிற்பி அதை செதுக்குவதில்லையே? அவன் அந்தச் சிலையை செதுக்குவதன் மூலமாக தன்னை

வெளிப்படுத்துகிறான். தனக்குள்ளே ஒரு படைப்பு மனம் செயல்படுவதை  அடையாளப்படுத்துகிறான்.

ஒரு கலைஞனுக்குத் தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்ள ஒரு  உபகரணம் தேவைப்படுகிறது,

அது சொற்களாக இருக்கலாம். ஒரு தூரிகையைக இருக்கலாம் அல்லது ஒரு இசைக்கருவியாகவோ. கல்லாகவோ கூட இருக்கலாம். அதை வைத்து தன்னை வெளிப்படுத்துகிறான், தனது கற்பனையை உலகு அறியச் செய்கிறான்

உருவாக்கப்படும் நிலை முழுவதும் கலை கலைக்காகவேதான் இருக்கிறது. அதில் ஒவ்வொரு சிறு சிறு விசயமும்  மிகுந்த கவனம் செலுத்தப்படுகிறது

ஒரு சரியான சொல்லிற்காக கவிஞன் மாதக்கண்க்கில் காத்து கொண்டிருக்கிறான், அது முட்டாள்தனமான வேலையில்லை, அங்கே கலை தான் செயல்படுகிறது, கலைமனம் காத்திருக்கிறது, கலைஞர்க்ள் சமூக அக்கறை சார்ந்து செயல்பட வேண்டும் என்பதை தான் கலை மக்களுக்கானது என்று சொல்கிறார்க்ள்,

சமூக அக்கறை என்பதைப் எப்படி புரிந்து கொள்வது, எது எல்லாம் சமூக அக்கறை என்ற பட்டியலிருக்கிறதா என்ன- மனிதமேன்மை என்பது அவனது புற அகச் சூழல்கள் அத்தனையும் உள்ளடக்கியது, அது மொத்தமும் ஒன்று சேர்ந்தே குறிக்கபடுகிறது, அதைக் குறித்து கலைஞர்களுக்கு எப்போதுமே அக்கறை இருந்து கொண்டுதானிருக்கிறது, ஒவ்வொருவரும் ஒரு விதமாக வெளிப்படுத்துகிறார்க்ள்,  நிகழ்காலப் பிரச்சனைகளை மட்டுமே எழுத வேண்டும் என் படைப்பாளியைக் கட்டாயப்படுத்த முடியாது, ஆனால் நல்ல படைப்பாளி தன்னைச் சுற்றிய உலகால் பாதிக்கபடுவான், அதைத் தனது படைப்புகளில் நிச்சயம் வெளிப்படுத்துவான், அது தான் எப்போதுமே நடந்து வருகிறது

ஒரே படைப்பை எண்ணிக்கையற்ற கண்கள் வாசிக்கின்றன ,ஆகவே ஒவ்வொருத்தருக்கென்று தனி ரசனை இருக்கிறது. தனிப்பட்ட புரிதல் இருக்கிறது. அந்த ரசனைக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட கலாச்சாரப் பின்புலம இருக்க்க் கூடும். அதைச் சார்ந்து அவர் உருவாகி வந்திருக்கலாம். அப்படியிருக்கும்போது எல்லாருக்கும் பிடித்தமான ஒன்றை எப்படி ஒருவரால் படைக்க முடியும்.

இயற்கையைப் புரிந்து கொள்வதிலே நமக்குள் எத்தனை பேதமிருக்கிறது பாருங்கள் ,ஒரு வீதியில் மழை பெய்து கொண்டிருக்கிறது. அதை எல்லோரும்பார்க்கிறோம். ஆனால், எல்லோருக்கும் மழையைப் பிடிக்கிறதா என்ன? அதுஒருவருக்கு நோயை உண்டாக்குகின்ற விசயம். மற்றொருவருக்கு அது சேகரிக்கபட வேண்டிய குடிநீர்,  இன்னொருவருக்கு தன் வியாபாரத்தை கெடுக்கிற சமர்ச்சாரம், விவசாயிக்கு அது கொண்டாட்டம், சிறுவர்களுக்கு அது வியப்பு, ஒரு குழந்தை அந்த மழையில்போய் தன்னை கரைத்துக்கொள்ள விரும்புகிறது.  மழையில் உப்புக் கரைவதை போல நாம் ஏன் கரைந்து போக முடியவில்லை? என்று ஆதங்கப்படுகிறது

இப்படி ஒரே நிகழ்வு  வெறுப்பு பாராட்டு ஆச்சரியம் கோபம். ஆத்திரம் என பல்வேறு உணர்வுகளை வெளிப்படுத்துகிறது, யாராவது மழையைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள் என்று கேட்டால் ஆளுக்கு ஒரு பதிலிருக்கிறது என்பது தானே உண்மை

இது போல தான் இலக்கியப் படைப்புகளும், நீங்கள் யார் உங்கள் ரசனை. தேவை என்ன என்பதைப் பொறுத்தே படைப்பு புரிந்து கொள்ளபடுகிறது, எப்படி மழையில் நனைவது ஒரு அனுபவமே அது போல  படைப்பை வாசிப்பது ஒரு அனுபவம், அது முக்கியமானது, மழையை பற்றிய  எல்லா முடிவுகளும் அவரவர் விருப்பம் மட்டுமே,

ஒரு கலை தன்னுடைய உச்சநிலையை அடையும் போது அதை உருவாக்கியவரின் பெயரை எடுத்துவிட்டாலும் கூட அது கொண்டாடப்படும் ஒன்றாகவே இருக்கிறது, இதற்கு மொசார்ட் பீதோவன் துவங்கி கம்பன் பாரதி. இளங்கோவடிக்ள் புதுமைபித்தன் வரை பலரையும் உதாரணமாகச் சொல்லலாம்

அப்படி கலையின் உன்னதங்கள் என்றுமே மக்களுக்கானதாகவே இருக்கிறது, ஆகவே உங்கள் கேள்வி மிக பழைய வாதபிரதிவாதங்களுக்கானது, அதற்கான பதிலை விட கேள்வியை ஆழமாக உள்ளே சென்று புரிந்து கொள்ளப் பாருங்கள், ஏன் அப்படி ஒரு கேள்வி இருக்கிறது என்று ஆராயுங்கள், அது தான் இதற்கான விடை

மாணவர்: உன்னதங்கள்  மட்டும் தான் இலக்கியமா, எளிய விசயங்கள் குறித்து படைப்புலகில் இடமில்லையா- அதை ஏன் யாரும் கண்டுகொள்வதேயில்லை

எஸ்.ரா: எளிய மனிதர்களின் வாழ்வும் அவர்க்ள் சார்ந்துள்ள உலகமும் முக்கியமானவை என்பதை தான் இன்றைய இலக்கியங்கள் முன்வைக்கின்றன, ஆனால் பொதுபுத்தி இதை ஏற்றுக் கொள்ள மறுக்கிறது,

தாஜ்மகால். இமயமலை. சீன்ப்பெருஞசுவர் என்று  பிரம்மாண்டங்கள் மட்டும்தான் பொதுபுத்திக்கு அதிசயமாக இருக்கிறது, ஆனால் சீனப்பெருஞ்சுவரை விட்வும் கிராமத்தில் ஒரு விவசாயின் குடும்பம்  ஒன்று வாழ வழியில்லாம்ல் ஊரை விட்டுப் போய்விட்டதால் அவர்களின்  வீடு இடிந்து கிடக்கிறது, அந்த மண்சுவர் முக்கியமானதில்லையா,

யாருமில்லாத வீட்டிறகுள் வெயில் போய் என்ன தேடுகிறது, எறும்புக்ள் கூட ஏன் அந்த வீட்டைப் புறக்கணித்து போகின்றன, அந்த வீடு ஒரு குடும்ப்ம் வாழ்ந்து கெட்டதன் அடையாளமாக நிற்கிறது, அதை ஏன் யாருமே கண்டு கொள்வதில்லை. அது ஒரு துயர சின்னமில்லையா, நான் சீனப்பெருஞ்சுவரின் முன் நிற்பதை விட இடிந்த வீட்டுச்சுவரின் முன்பு நின்று அதன் துயரக்கதையை. நினைவுகளை அறிந்து கொள்ள விரும்புகின்றவன்

எங்கள் ஊரை சுற்றிய கிராமங்களில் அதிசயமான பெரிய கலைகோவில்கள் மலைச்சிகரங்கள் எதுவுமில்லை, பெரிய ஆளுமைகள். அறிஞர்கள் ஞானிகள் எவரும் பிறந்திருக்கவில்லை ஆனாலும் அது எங்கள் நிலவெளி எங்களுக்கு அதிசயமானதே

எங்களூரில் வாழ்ந்து, மடிந்துபோன மனிதர்கள்  வேறு எந்தஊரிலும் வாழலையே? எங்களூரின் வெயில் வேறு எந்த ஊரிலும் இல்லையே? எங்களுரில் உள்ள கிணறு. வீதிகள் வேப்பமரங்கள் தெருப்புழுதி. தனிமை உலர்ந்த ஆகாசம் எல்லாமும் எனக்கு வியப்பாகவே உள்ளது, யாரும் கவனிக்காமல் போய்விட்ட கிராம உலகமே என்னை எழுதும்படி தூண்டுகிறது, இது வெறும் ஊர்பாசமில்லை, வாழ்விடத்தின் மீதான பற்றுதல்,

இது என் ஊர் சம்பந்தபட்ட் ஒன்றில்லை எல்லா ஊர்களும் தனித்துவமானதே, மனிதர்கள் தாங்கள் வாழ்வதன் வழியே எல்லாப் பொருட்களின் மீதும் தங்கள் நினைவுகளை படிய விடுகிறார்க்ள், நினைவு படிந்திராத பொருள் ஒன்றுகூட ஊரில் இல்லை, அந்த நினைவுகள் எறும்பு ஊர்ந்து போவதைப் போல ஊரைச் சுற்றி அலைகின்றன, தங்களை எழுதும்படி யாசிக்கின்றன அதனால் பிரம்மாண்டங்களை விட எளிமையும். இயல்புமான உலகும் அதன் நினைவுகளும் என்னை வசீகரிக்கிறது, அதை தேடிச் செல்கிறேன், எழுதுகிறேன்

மனிதன் வாழ்க்கையென்கிற இந்த உடலோடு வாழக்கூடிய physical life யைத் எப்படி நீடித்துக்கொள்ள போகிறான்-! ஒரு மனிதனுடைய வாழ்க்கையென்பது என்பதோ, தொண்ணூறோ இருக்கும். இதைத்தாண்டி நீங்கள் வாழ்ந்ததற்கு என்ன அத்தாட்சி

இருக்கப்போகிறது? உங்கள் மரணத்தின் பின்னால் உங்களை குடும்பம் கூட நினைவில் வைத்து கொள்வதில்லை, ஆனால் நாம் வாழ்ந்த வாழ்க்கைக்கு ஏதாவது தடயங்களை விட்டு போக வேண்டும் என்றால் ஒரே வழிதானிருக்கிறது,. அதுதான் கலை! கலைப்படைப்புகளின் வழியே மனித்ன் தன் இருப்பைக் காலத்தை மீறி நிலைத்து விடுகிறான், அதனால் எல்லா காலத்திலும் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பவனாகிறான்,  எவ்வளவு உன்னதமான நிலையது, அதனால் தான் கலை கொண்டாடப்படுகிறது,  கலையின் வழி பிரபஞ்சத்தில் அதை உருவாக்கிய கலைஞன் எப்போதும் இருந்துகொண்டேயிருக்கிறான்.  எல்லா உயர்ந்த கலைகள் அதற்கான சாட்சிகளே

மாணவர் : அப்படியானால் கலை மட்டும் தான் மனிதனை மேம்படுத்த கூடியதா?வேறு அறிவு துறைகள் முக்கியமானதில்லையா

எஸ்.ரா: அப்படியில்லை, கலை எளிய மனிதர்களாலும் வெளிப்படுத்த கூடியது, மிகப்பெரிய சாதனைகள் செய்த இசைக்லைஞர் ஐந்தாம் வகுப்பு வரை கூட படித்திருக்காமல் இருக்க கூடும், அப்படி விஞ்ஞானம். கணிதம் போன்ற அறிவுதுறையில் ஒருவர் சாதனை செய்ய முடியாது, ஒருவேளை மரபு அறிவு இருந்தாலும் அவர் கண்டுகொள்ளாமல் போகவே அதிக சாத்தியமிருக்கிறது

மாணவர் : ஏன் கலையை  எப்போதும் கேளிக்கை என்று மட்டுமே புரிந்து கொண்டிருக்கிறோம்

அது தவறில்லையா-

எஸ்.ரா: கேளிக்கை என்பது தவறானதில்லை, கேளிக்கை எந்த வடிவத்தில் எப்படி நிகழ்கிறது, அதை நிகழ்துவதின் பின்புலத்தில் வேறு என்ன நோக்கமிருக்கிறது, ஏன் அது மனித உணர்ச்சிகளை மலினப்படுத்துகிறது என்பதில் தான் பிரச்சனைகள் உள்ளன,

ஒரு காலத்தில்  கேளிக்கை என்பதே கூடிக் களிப்பது தான், அது தனிநபர் ரசனைக்கானதில்லை, அது ஒரு கூட்டு வெளி, பலர் கூடி அனுபவிப்பது, அந்த வெளியில் ஒரு கதை சொல்லி நின்று கதை சொல்லியிருக்கிறான், பின்பு அவனே இசையோடு பாடி கதை சொல்லியிருக்கிறான், பின்பு ஒப்பனை அணிந்து ஆடிப்பாடி நாடகமாக நிகழ்த்தியிருக்கிறான், பின்பு அதுவும் மாறி திரையில் ஒளிரும் பிம்பங்களுட்ன் சினிமா என ஆடிப்பாடி மகிழ்விக்கிறான் ,பார்வையாளனின் இட்ம் அப்படியே இருக்கிறது, நிகழ்த்துபவன் மாறிக் கொண்டேயிருக்கிறான், அதற்கு ஏற்ப ரசனை மாறிக் கொண்டேயிருக்கிறது,

ஒரு கிராமத்தில் தாங்கள் போட்ட நாடகம் ஒன்றில் ஒருவன் பேண்ட் சர்ட் அணிந்து வநத்தை கண்டு மக்கள் வாய்விட்டு சிரித்தார்கள் என்று, டி,கே,சண்முகம் எழுதிய ஒரு நாடக்க்குறிப்பு ஒன்றினை வாசித்திருக்கிறேன் அப்படி சிரிக்க வைக்க உடையே போதுமானதாகயிருந்திருக்கிறது, இன்று கேளிக்கை என்ற பெயரில் இன்று நாம் நடத்துவது மலினமான பாலியல் தூண்டல்கள், அருவெருப்பு மிக்க சேஷடைகள், கேளிக்கை என்பதற்குள்ளும் தரமும் நேர்மையும் அக்கறையும் தேவைபடுகிறது, சாப்ளின் அதற்கு ஒரு சிறந்த உதாரணம், வணிகம் மட்டுமே நோக்கமாக மாறிப்போனது தான் கேளிக்கைவடிவம்  சீரழிந்து போனதற்கு முக்கிய காரண்ம்

கேளிக்கையிலிருந்து கலை எங்கே வேறுபடுகிறது என்பதற்கான ஒருஉதாரணத்தினை சொல்கிறேன்

தஸ்தாயெவ்ஸ்கினுடைய “குற்றமும் தண்டனையும்’ என்றொரு நாவல் இருக்கிறது. இது ஒரு கொலையைப் பற்றிய நாவல்.

நாம் சினிமாவிலும் ஜனரஞசக கதைகளிலும் பலமுறை படித்துள்ள அதே கதையம்சம் தான்

ஆனால் கதையின் வழியே தஸ்தாயெவ்ஸ்கி துப்பறியும் வேலை செய்யவில்லை, கொலையை முன்வைத்து குற்றம் என்றால் என்ன- ஏன் எல்லா மனிதர்களுக்குள்ளும் குற்றம் மீதான ஈடுபாடு இருக்கிறது, யாரும் தன்னைப் பார்க்கவில்லை, தான் மாட்டிக் கொள்ளவே மாட்டோம் என்று ஒரு சூழல் வந்தால் எந்த மனிதனாக இருந்தாலும் ஏன்  குற்றம் செய்ய விரும்புகிறான், இன்னொரு பக்கம் குற்றவாளி ஒருவனாகவும் தண்டிக்கபடுகின்றவன் மற்றவனுமாகவே ஏன் எப்போதும் இருக்கிறார்கள், குற்றவாளியை கடவுள் ஏன் உருவாக்குகிறார் என்று பலமுனைகளில் ஆராய்கிறார்

இதனால் ஒரு எளிய கொலைச்சம்பவக் கதை ஆழமான மனஉளவியலை நோக்கி நகர்கிறது, மனிதனின் அறம் நியாய உணர்வு சகமனிதன் மீது அன்பு செலுத்துவது போன்றவற்றை நாவல் விசாரணை செய்கிறது, ஜனரஞ்சக எழுத்தாளன் போல தனது வாசகனைக் குஷிப்படுத்த எதையும் செய்ய அவர் முயற்சிக்கவில்லை , மாறாக ஒரு கொலையை முன்வைத்து மனித மனதின் நுண்மையை ஆராய்கிறார்

இதே கொலைக்கதை வெறும் துப்பறியும் கதையாக சுவாரஸ்யமாக எடுத்து செல்லப்படும் போது அது எளிய கேளிக்கையாக மட்டுமே முடிந்துவிடுகிறது, அங்கே குற்றவாளி என்பவன் ஒரு எதிர்மறை கதாபாத்திரம், தண்டிக்கபட வேண்டியவன், துப்பறியும் நபர் தான் அறிவாளி, கதாநாயகன், ஆனால் தஸதாயெவ்ஸ்கி கதையில் குற்றவாளி சாதாரண ஒரு மனிதன், அதிலும் மருத்துவம் படிக்கும் இளைஞன், வறுமையால் கொலை செய்கிறான், அதுவும் முதன்முறையாக, அவன் குற்றவாளி என்று சொல்ல எந்த தடயமும் இல்லை, ஆனால் அவன் மனசாட்சி அவனை உறுத்துகிறது, இடைவிடாமல் கேள்வி கேட்கிறது, அதிலிருந்து மீளமுடியாமல் அவதிபடுகிறான், அடுத்த நாள் காவல்துறையினர் குற்றவாளி என்று கூறி அப்பாவி ஒருவனைக் கைதுசெய்து வைத்திருக்கிறர்ர்கள். இவனுக்குத் தெரியும் அவன் குற்றவாளியில்லைஎன்று. அதேசமயத்தில் உண்மையை சொல்ல தயங்குகிறான், இந்த குழப்பம். நடுக்கம் முக்கியமானது

எப்போதுமே ஏழை எளிய அப்பாவிகள் மட்டுமே குற்றவாளிகள் என்ற சந்தேகத்தில் ஏன் கைது செய்யப்படுகிறார்கள். ஒரு பணக்காரனாவது அப்படி கைது செய்யபடுகிறானா என்று  கேட்கிறான், என்றால் பணம் ஒருவனை குற்றத்தில் இருந்து காப்பாற்றிவிடுமா, சாமானியன் செய்தால் மட்டும் அது குற்றமா, பணக்காரன் செய்தால் அது விபத்தா –என்று ஆதங்கபடுகிறான், இந்த விசாரணைக் களமாக நாவல் அமைவதே அதன பெரிய வெற்றி

பொதுவில் கேளிக்கை மனித உணர்ச்சிகளை விளையாட்டுப் பொருளாக்க் கருதுகிறது, போலியான பாலின்ப தூண்டுதல்களை உருவாக்கி தருவதன் வழியே மனதைக் கறைபடிய செய்கிறது அதை ரசிப்பவன் தன்னை அறியாமல் வன்முறையை நோக்கி நகரும்படி செய்கிறது, இதனால் அவன் தனது இயல்பான உணர்ச்சிகளை கூட கேளிக்கை வடிவம் கற்று தந்த ஒன்றாக மாற்றிக் கொள்கிறான்,

ஆனால் தஸ்தாவெஸ்கி அதை செய்யவில்லை, அவர் மனித்துயரை புரிந்து கொள்ளவும் ஆறுதல் படுத்தவும் முயற்சிக்கிறார் அவரது நாவல் பல லட்சம் பிரதி விற்றிருக்கிறது, பலமுறை படமாக்கபட்டிருக்கிறது, முக்கிய விருதுகளும் பெற்றிருக்கிறது

இந்த தீவிரதன்மை வணிக சினிமாவில் கிடையாது

வணிக சினிமா ஒரு கதாநாயகனை உருவாக்குகிறது, அவன் நம்மை விட மேலானவன். அவதாரம் போன்றவன், சூப்பர் மேன் போல அதிசயமானவன். அவன் நம்மை ரட்சிக்க பிறந்தவன் என்கிறது வணிக சினிமாவின் கதை,,

கலைசார்ந்த படைப்புகளோ எல்லா மனிதர்களும் நாயகர்கள் தான், அவர்கள் எப்படி வாழ்வை எதிர் கொள்கிறார்கள். போராடுகிறார்கள் ஜெயிக்கிறார்கள் அல்லது தோற்றுப் போகிறார்கள் என்பதைக் காட்டுகிறது, அந்த வகையில் அது வாழ்க்கைக்கு மிக நெருக்கமாக உண்மையாக இருக்கிறது

கேளிக்கை சினிமா பெரும்பான்மை நேரங்களில்  வணிக முயற்சிக்காக மட்டுமே உண்டாக்கப்படுகிறது, ஊதிப் பெருக்படுகிறது, கேளிக்கை என்ற் பெயரால் சகலவிதமான மனித அவமதிப்புகளும் ரசிக்கபடுகிறது,  அது தான் வருத்தமளிக்கிறது,

உங்கள் மனதிற்குப் பிடித்த மிக நல்ல படம் எதுவென்று உங்கள்  அருகில் உள்ள எந்தவொரு சாதாரண மனிதனை கேளுங்கள். வெற்றி பெற்று 200 நர்ள் ஒடிய படத்தை அவன் சொல்வதில்லை, மாறாக தரமான. ஆனால் பெரிய வணிக வெற்றி பெறாமல் போன படம் ஒன்றினை தான் குறிப்பிடுகிறான், அது எப்படி சாத்தியமாகிறது

கேளிக்கையை நாம் தவிர்க்க வேண்டும் என்று சொல்லவில்லை, அதை உருவாக்குவதில் கூட உயர்ந்த அக்கறையும். நேர்மையும் வேண்டும் என்பதையே  சொல்கிறேன்,

கூட்டுகேளிக்கை என எதுவும் இல்லாமல் போய்வருகின்ற நமது சமகால சூழலில் கேளிக்கை என்று நாம் நம்பியிருப்பது வணிகமுயற்சிகளை மட்டுமே‘, அது தான் வேதனை அளிக்கிறது

இவ்வளவு பெரிய சென்னை கடற்கரையில் ஆயிரமாயிரம் மக்கள் கூடி நடனமாடலாம், பாடி மகிழலாம், திற்ந்த வெளியில் ஒரு அகலத்திரை கட்டி இரவெல்லாம் அங்கே குறும்பட்ம் திரையிடலாம், சிறுவர்களுக்கான நாடகங்கள் நிகழ்த்தலாம், கட்டணமில்லாத கூட்டுகேளிக்கை மகிழ்விடங்கள் உருவாக்க எவ்வளவோ வெளிகள் இருக்கின்றன ஆனால் அதை செய்ய எவ்வளவோ தடைகள், ஒடுக்குமுறைகள்

வணிவளாகங்களில் இவை காசு கொடுத்து நிகழ்த்தபடுகின்றன, அதை இன்றைய வணிக கலாச்சார அடையாயமாகப் பெருமை கொள்கிறோம், இந்த முரண் நாம் கவனிக்க வேண்டிய ஒன்று

(கேள்விகள் தொடரும்)

Archives
Calendar
December 2017
M T W T F S S
« Nov    
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
Subscribe

Enter your email address: