கோணங்கி

எனது தாவரங்களின் உரையாடல் சிறுகதை தொகுப்பு குறித்து 1998ல் கோணங்கி எழுதிய விமர்சனம் ஒன்றை சமீபத்தில் கண்டுபிடித்தேன். இது காலக்குறி இதழில் வெளியானது என நினைக்கிறேன். தாவரங்களின் உரையாடல் என்னை அடையாளப்படுத்திய சிறுகதை தொகுதி. அதன் புதியபதிப்பு தேசாந்திரி பதிப்பகம் மூலம் வெளியாக உள்ளது. அந்த மகிழ்வில் இதனைப் பகிர்ந்து கொள்கிறேன்

••••

தாவரங்களின் மொழிவலையில் விரியும் கதைப்பரப்பு

- கோணங்கி

எஸ். ராமகிருஷ்ணனின் மூன்றாவது கட்டக்கதைகள் பதினெட்டில் ஊடுருவியபோது பனிரெண்டு கதைகளுக்குள் சந்தடியற்ற காலடிகளோடு நெருங்கும் பூனைகளைக் கண்டு பிடித்தேன் முதலில், இதுவரை எந்தத் தொகுப்பிலும் இடம் பெற்றிராத “வரிகளில் அலையும் பூனை“ கைப்பிரதியில் படிக்க நேர்ந்தது.

எட்கர் ஆலன் போவின் கருப்புப் பூனை தெனாலிராமன் பூனை வளர்ந்த கதை நான்கு பஞ்சு வணிகர்கள் ஆளுக்கொரு காளை செல்லமாக வளர்த்து பூனைக்குத் தங்கக்காப்பிட்டு வளர்த்தபோது அடிபட்ட காலில் வணிகன் ஒருவன் எண்ணைத் திரி சுற்ற எரிந்த தீயில் பஞ்சுப்பொதிகள் மறைந்த கதைவரை ‘ஆலிஸின் அதிசய உலகில் எஸ். ராமகிருஷ்ணின்னே மொழிபெயர்த்த பூனை மறைந்துவிட்டது அதன் சிரிப்பு மறையவில்லை எனப் பூனைகள் சித்திரங்களை உருவாக்கி காட்டின்உருவத்தில் அலையும் வெருகுப் பூனையாய் திரிகூடமலைக்குள் உயரும் தாவரங்கள் தானே பேசிக்கொள்ளும் கிரகணவேளையில் ராபர்ட்ஸனின் கருப்புப் பூனை கபில நிறக் கண்களுடன் வினோதக் கற்பனைகளைப் புனைந்து தாவரங் களுக்குள் ஓடும் பாறைகளின் ரேகைகளை மொழியாக மாற்றும் உருமாற்றத்தில் துல்லியமாக அடியெடுத்துவைக்கத் தெனாலிராமன் பூனை பாலைக்கண்டு தப்பி ஓடுவதுபோல் மொழியாக மாறுவதில் இடைவெளி காண்கிறது.

விளையாட்டுத் துப்பாக்கிகளுடன் உப்பு வீதிகளில் வெடியோசைக் கிளப்பி ஒளிந்து திரியும் அ.தி.கொ.கழக உளவாளிப்பூனைகளும் காமிக்ஸ் திருடர்களும் இரும்புக்கை மாயாவிகளும் கார்ட்டுண் மொழியிலிருந்து பின்தொடருகிறார்கள். எனினும் எனினும் மூன்றாம் நாள் காலை ராபர்டஸனின் பூனை மிகுந்த கலக்கமுற்று எல்லாச் செடிகளுக்கும் பயந்து அலைந்தது. பூனை விரல்கள் பட்டதும் சில இலைகள் மூடிக் கொண்டன. தனியே பறக்கும் வண்ணத்துப் பூச்சி கள் பூனையின்மேல் பறந்து பார்த்துச் சென்றன. பாறையில் இருந்து தாவ முயன்று வீழ்ந்த பூனை யின் சத்தம் கேட்டு பூனையின் அடியொற்றி அதன் பின் இறங்கிய ராபட்ஸன் இதுவரை எவரும் கண்டறியாத அருவியைக் கண்டான்.

பூனையின் நிசப்தத்தைப் போலவே பிரம்மாண்ட அருவி சப்தமிடாதது வினோதமாக இருந்தது. இத்தனை உயரத்திலிருந்து வீழ்ந்தபோதும் அருவியில் துளிகூடச் சத்தமில்லை. பிரம்மாண்ட மெளனம் வீழ்ந்துகொண்டிருப்பதுபோல இருந்தது. சப்தமில்லாத அருவியை இப்போதுதான் முதல்முதலாகப் பார்க்கிறான். நீரின் அசைவுகூட இல்லை. நீர் வீழ்ந்து ஓடும் பாறைக்குள் ஒரு விலங்கைப்போல வீழ்ந்தபடி அருவியின் தோற்றத்தைப் பார்த்தபடியே இரண்டுநாள்கிடந்தான். அருவியின் சத்தம் எங்குபோய்ப் பதுங்கிக்கொண்டது என்று தெரியவில்லை. ‘ஐந்தறிவு சாமியாருக்குத்தான் அருவியின் ரகசியம் புரியும்’ என விக்கிரமாதித்தன் ஏற்கனவே எழுதியிருக்கத் தாண்டவராயச் சாமிகளின் மூலப்பிரதி கவிதையிலும் திறக்கப்படவில்லை. செண்பகாதேவியில் பாம்புகள் நெளியும் இதுவே அருணகிரிநாதரிடம் அரவுப்புனை நிழல்’ என நூறு நிறங்களாக அரவின் புனைவெளி பாய்கிறது. கயிற்றரவு எனப் புதுமைப்பித்தன் கயிறு புனைவு அரவு எனக் கண்ணாடியில் உரையாடுவதும் அருவியை வைரத்தொங்கல் பாரதிதாசன் படிக உடலாகப் பார்த்ததும் அருவியை விரித்த கூந்தலாகச் சுரேஷ்குமார் இந்திரஜித்தின் கதை ஒன்றும் இஸ்பெல் அலண்டெயின் வாலிம்மை கதையில் ‘வானத்திலிருந்தே பாயும் ஆறுமாதிரி இலாப்பெண் நீர்வீழ்ச்சியாய் நின்றுகொண்டிருந் தாள். அவள் கானகங்களின் அடி ஆழத்தை ஊடுருவி ஓடும் நீர்வீழ்ச்சிதான் என நிசப்தம் ஆழம் பெறுகிறது. பூக்கள் படர்ந்த பாறையில் படுத்துக் கிடந்த பூனையும் இந்த விசித்திர காட்சியில் தன்னை விடுவித்துக்கொள்ள முடியாமலிருந்தது.

ராபட்ஸன் உரு பூனைச்சாமியாராகி அவனது பூனைக்குணம் கத்தியலைந்தது. மரங்களைப் பிராண்டியபடி அலைவதையோ காற்றில் திரியும் ஏதோ உருவத்தை அது துரத்திக்கொண்டு போவதையோ பார்த்திருக்கிறார்கள்.

செல்மாலாகர்லேவின் தேவமலர் கதையுடன் பக்கம்பக்கமாய் வைத்து ஒப்பிடமுடியும். கீயிங்கே காட்டுத்திருடன் உறையும் மலைக்குகைக்குள் பாறையின் ரேகைகள் திரிகி விரியும் கிறிஸ்துமஸ் பணியிரவில் மரங்களும் தாவரங்களும் ஒன்றுடன் ஒன்று சேர்ந்து பிணைந்து எழும் தோற்றத்தை திருடன் மனைவி பார்க்க மணியோசையும் இசையும் கல்ந்த தாவரங்கள் பாடி உயிர் பெறுவதை உலக இலக்கிய விளிம்பில் ஒளிர் வடையச் செய்த வரிகளில் ஓடும் கருப்பு ட்யூலிப் மலரின் வினோத உருவத்தை இயற்கையின் துகலாகவே காண நேர்வதைத் தாவரங்களின் உரையாடலுடன் வைத்துவிடமுடியும்.

எனினும் எனினும்

தாவரங்களின் மொழியை விலகியே ஐடியாவை எழுத்தின் எல்லாச் சாத்தியத்திலும் கையாண்டுள்ள எஸ்.ரா. மலைகளின் மடிப்பில் தாண்ட வராயச் சாமிகளின் மூலப்பிரதி திறவுபடாமல் குமுறும் மலை உருவங்களின் ரகசிய உரையாடலில் தொடரவில்லை கதை மொழி. சித்திரப்படுத்துதல் நுண்புல விவரணைகளில் தோன்றும் மௌனம் புறவயமானதுதான். இலைகளின் வெளிகளுக்கிடையில் சுழலும் கீழ்திசை கதைமரபின் அபூர்வத்தைத் திறக்கும் கல்ச்சாவி மூலப்பிரதிக் குள்தான் மறைந்திருக்கிறது.

கதையில் குறிப்பாக மட்டுமேஉள்ள சித்தர் படுகையில் ஒவ்வொரு வெள்ளியின் நகர்விலும் தாவர இனங்களின் குணருடங்களைத் தேடித்தேடி பச்சையிலைச் சாறில் எழுதப்பட்ட பருவச்சுழற்சி கிரகணங் களின் ஆருடம் பீடித்த நோய்களில் ஊடுருவி மனித நரம்பு மண்டலத்தைப் பூனை உருட்டிய சித்தர் கபாலத்துள் நட்சத்திரங்கள் குவிந்துள்ள கணிதத்தைத் தாவரமொழி பாதரசப் பரப்பாக மூலப்பிரதியில் முணுமுணுப்பதை எஸ். ராமகிருஷ்ணனின் மொழி அடைய இடைவெளி காண்கிறது.

இலைமூச்சில் காத்திருக்கும் மலைகளின் தாடியுடன் காலத்தை எட்டிவளர்ந்த மொழித்தாவரங்களான சித்தர்களின் ரசப்பரப்பை நவீன படிகமாக மாற்றும் பராபரக்கண்ணியை மொழிவலையாகப் பின்னும் இயற்கையின் நீட்சியிலிருந்து ஜனித்த எழுதும் தாவர விரல்களுக்கு முன்பே மரபுப்பிரதியில் சாத்திய மாகியிருக்கிறது.

தாவரங்களின் நடுங்கும் நயனத்தை நரம்புகளாக்கி இசைக்கப் புனைவின் மயக்க பரபப்பைத் தாண்டிய மொழி அடுக்கு எஸ். ராமகிருஷ்ணனின் கதைப்பரப்பில் வசப்படவில்லை.

ரகசிய ஆண்கள் கதையில் கனவில் உலவும் வனமாலை உடலே காஸ்மிக் பேலன்ஸ் தானே. தானியங்களின் உரசல் சத்தம் கேட்டு கல்பொந்துகளிலும் கிணத்து உள் அடுக்கு களிலும் மறைந்திருந்த பறவைகள் விழிப்புற்றுப் படைபடையாகத் தாசி வனமாலை வீட்டுமுன் இறங்கின. பறவை கூட்டத்தின் வரவால் அந்தப்பகல் துகள்துகளாகி சத்தங்களால் நிரம்புவது பறவைகளின் ஒளித்தொகைக்குள் உருவெடுத்த வனமாலை எனும் தாசியுடல் பிரபஞ்ச இசைவில் இசையாகிக் கலந்து மணிமேகலையின் ஸ்படிக ருபத்தை அடைவதை அவள் உடல் பறவைகளைாகி மாறி மறைவதை கதைக்குள் விலகிய கணம் ஒன்றில் சிலிர்த்து உறைந்து போனேன். வீட்டின்முன் விழும் பறவைகள் மண்ணில் மோதி மாபெரும் சிறகுகள் மோதுவதைத் தமிழ் க்ளாஸிக்கல் டெக்ஸ்டிலிருந்து நவீனப்படுதலை உணர நேர்ந்தது. தார்க்கோவ்ஸ் கியின் ‘ஸ்டாக்கர் பிலிமில் கண்ட குதிரை ஒன்று குமிழ் பிடிகொண்ட கதவைத்தட்டிக்கொண்டே இருக்கிறது. குதிரையின் உடல் ஜூம் லென்ஸ் வழி உடல் நீண்டு தெருவெங்கும் வளைந் திருக்கிறது. இடைவிடாது தட்டுதலால் கதவு திறந்துகொள்ளக் குதிரைப்படியேறி உமிப்படுக்கை யொன்றில் படுத்துக்கொள்ளும் போது தட்டியெழுப்பும் மொழி காண் கண்வழி நிகழ்வ தில்லை. ஒற்றைக்கண்ணுள்ள நாய்க் கூட்டம் தன்னை விரட்டும் கனவுக் கார்ட்டுனில் சித்திரம் கொண்ட ப்ளாட் கதையாடல் கனவில் உள்பர ப்பில் படாமல் விலகிவிடுகிறது.

பசுவொன்று கற்பம் கலங்கி மஞ்சள் பாரித்த உடலும் சூரியனை விரித்த கண்களுடன் இறந்து கிடந்தது. நாற்பது ஆடுகள் மெல்ல தன் நிறம் மாறி செந்நிறம் கொண்டதையும் அவை வெக்கைத் திரட்சி தாங்காது பூமியை முட்டி பிளந்து தலைமண்ணில் புதைய வானை நோக்கி உயர்த்திய பின்கால்களுடன் குருரமரணம் கொண்டதையும் நிஜத்தில் காண நிறங்கள் பலவந்து கதையில் பொருந்திய கடிகாரத்தின் துடிப்பு நேர்க்கோட்டிலும் அடுக்கிய கனவு சித்திரங்களின் நிறமாலைகளில் மயங்காமல் கடிகார முள்ளின் கோடுகள் தினசரிப் பரப்பில் சுற்றித்தேய்ந்த காலத்தின் ஒழுங்கான அடுக்கு நேர்த்தியாகி தாதுவருஷப் பஞ்சத்தில் வனமாலை உடல் வெளிறி முடிவுதிர்ந்து மெலிந்த தோற்ற த்தை நிலப்பரப்பிலும் நேர்முகம் கொள்ள மையத் தைச்சுற்றியே கதையும் கதையுள் காலமும் படர்வ தால் கதையில் நிர்ணயிக்கப்பட்ட பருவச் சக்கரம் சுற்றாமல் கால ஒழுங்கில் நகர்வதால் டாலியின் உருகிவழியும் கடிகாரத்தின் ஃபுளுடிட்டி கனவின் காலத்திற்கு இடம் மாற்றப்படாமல் எதார்த்தம் மாயம் கனவு புனைவில் உருமாறும் பிம்பங்கள் நிஜத்தில் அதிரவைக்கும் அலகுகளைக் கதை கொண்டுவரவில்லை.

பறவைகளின் அலகுகளால் நொறுக்கப்பட்ட ஒரு பகல் வேளையில் மொழியின் சாத்தியத்தைத் தக்கவைக்க ஓரளவே முயன்றிருக்கிறது ரகசிய ஆண்கள். அவளது கடந்தகால வசீகரத்தையும் நிர்வாணத்தையும் கண்டிருந்த மரபல்லிகள் அந்த அறையின் உத்திரத்தை விட்டுப் போக வேயி ல்லை. இரவில் அவை விடாமல் சத்தமிட்டு அவளின் தனிமையைப் போக்கின.

சாம்பல் பல்லியின் காலத்திற்குள் அதன் நாவில் சுருளும் குரலானது கதை நாவுகளாக நீட்டி கடிகாரத்தின் பயங்கரமான உலோக ஒளியை தன் உச்சரிப்பால் உடைத்து கெளளியின் உச்சரிப்பைக் கனவின் ஆருடமாகக் கொண்டிருந்தால், சுப்பையா பிள்ளை யை பிரிண்ட் செய்யப்பட்ட ஆருடச் சக்கரத்தில் ஏற்றிக்கொண்டு வந்திருக்க நேர்ந்திருக்காது.

தாசியான வனமாலையைத் தேடி ரகசிய ஆண்க ளெல்லாம் வந்துபோன அரூபங்கள் சுவர்களாக அறைகளாகக் கண்ணாடிப்பரப்பில் எழுந்து நின்றாலும் அவள் வீட்டை ஊர்பெண்கள் காணத் துடிப்பது என்பது சாதாரண ஆர்வம் என்ற அளவில் நின்றுவிடுகிறதே. தாதுவருஷ பஞ்சத்தில் ஊரும் காடுமாய் வெளிரிக்கிடக்கும் வனமாலையை உருட்டிய கபாலங்கள் மொத்த வாழ்நிலையின் துயரமாய்ப் படர அவள் தொட் டால் ஒரு கபாலத்தைத் தலைகீழைக்கி அட்சயப் பாத்திரமாய் உருமாற்றமுடியும். ஏனோ பின் வீட்டில் மண்கலயம் உருண்டு உடைகிறது கதையில், அட்சயப் பேழை என்னும் தாசி வனமாலை விரல்கள் வழங்கியிருக்கும் இசை யென்னும் கர்ணாமிருத சாகரம் மணிமேகலையின் குறியீட்டில் ஊடுருவி தொன்மத்தைத் தீண்டி பிடிதானியத்தை அவள் வழங்க அத்தானியங்களே நவீன மொழிக்கு ஒளிபாய்ச்சியிருக்கும். தாசி வனமாலை மெய்யுருகி வழங்கியது இச்சையெனும் தானியமாக மாறாமல் சுவர்களாகச் சூழ்ந்து நிற்கிறது பாழ் வீட்டைச்சுற்றி வனமாலையின் சாவு விரிகிறது. கதைப்பரப்பாய்.

இச்சையை அமுதமாக மாற்றும் கன்னிமையின் ரேகைகளைக் கலங்கமற்ற எரிந்திராவும் அவள் காதகிப்பாட்டியும் பற்றிய சோக வினோதக் கதையில் மார்க்வெஸ்ஸும் அனடோல் பிரன்ஸின் தாசியும் தபசியும் நாவலிலும் ப்ளாபர்ட்டின் மேடம் பவாரியிலும் மணிமேகலையில் சிலப்பதிகாரத்தில் பிரபஞ்ச விசை கதைருபங்களின் உடல், மொழி உடலானதால் இவ்விரு காப்பியங்களின் தொன்மத்தில் ம்யூசிக் என்சைக்ளே பீடியாவாகவே ஒளிந்திருக்கிறது. திறந்துகிடந்த படுக்கையறையில் இறந்துகிடந்த வனமாலையின் ஸ்தனங்களில் நகங்களைப் பதித்தபடி நின்றிருந்த வெருகுப்பூனை ஆள்முகம் கண்டு தாவி ஓடியது. அவர்கள் சென்று பார்த்த போது வனமாலை இறந்து இரண்டு நாளாகிப் போயிருந்தது. ஆனால் பல பரிமாணங்களில் சுழலும் எரிந்திரா வீசும் துயரக்காற்றில் பாலை வனத்தின் தனிமொழியாக உலர் காற்றையும், முடியாத சூரியாஸ்தமனங்களையும் தாண்டி துரதிர்ஷ்டத்தின் எச்சமற்றபுத்துலகு நோக்கி மானாக ஓடுகிறாள் எரிந்திரா.

உப்புவயல் கதையில் க்ராண்ட் சர்க்கஸில் இருந்து’ சொர்ணராசு திருடிவந்த செங்கொண்டைக் கிளியின் பித்தத்தில் உலாவும் மொழிக்கூண்டில் உள்திறந்து மீன்முள்ளை. சொல்கிளிக்கு கொடுக்க அது இரவெல்லாம் கத்தி கத்தி இறந்துவிட்டது.

தினசரி வாழ்வின் திரைக்குப்பின்னே நடமாடும் நிழல்கள் கண்வசமாகின்றன எனும் வரி பாரதியின் கைவசம் ஆகவேண்டுமென்ற பிரபஞ்ச வெளியை கண் வசமாக நகர்த்த கண்மேல் பார்க்கிற கதையாகத்தான் பின் அட்டையிலிருந்து முன்னே திரும்பிவர தாவரங்களுக்குமேல் எழுந்து தலையாட்டும் ருசோவின் ஓவியத்திலுள்ள ஓணானின் உச்சரிப்பை விலகியே தாவரங்கள் உரையாடுகின்றன.

கண்வசமாகிற நிழல்நிழலாய் பட்டாளம் பட்டாளமாய் மகாபிரளயமாய் வருகிற நிழல்க்கூட்டம் வெடியோசையுடன் கிளப்பும் விளையாட்டுத் துப்பாக்கியுடன் அதீ.கொ.கழக உளவாளிப்பூனை, புலிக்கட்டம் கதையில் ஒட்டுவீட்டின் மீது அடுத்த ஒட்டின்மீது அடுத்தஓட்டின்மீது தாவும் பூனை இறந்த பூனைகளும் ஒதுங்கிய தெருவென உப்புவயல் கதையிலும், பெயரற்ற ஊரின் இருட்டாக நட்சத்திரங்களுக்கிடையில் பூனையின் கபாலத்தினுள் ஓடும் பாதரசத்திரியாக எரிந்துகொண்டிருந்த உலோகக்கண்கள் “நயனம் கதையே இசைக்குள் பார்க்கிறது கதையை.

நயனம்’ கதையில் மீண்டும் க.நா.சு.வின் பொய்த்தேவு சோமுப்பண்டாரத்தை உயிர்ப்பித்துச் சாயவேஷ் டியுடன் சைவ மரபுக் கதையாக நயனம் சுருக்கம் கொள்கிறது. கரப்பான்பூச்சிகள் தன்னருகில் பயமின்றி அலைவதையும் சிரிப்பதையும் காண நயனம் என்ற உடல் இசைக்கருவியாகி பூச்சியாக மாறும் விரல்களே நயனத்தை இசைக்க முடியும். அது நடக்காமல் கரப்பான் பூச்சியின் நுனி மீசையில் திறந்துகொண்ட அபாயமாக முடிந்திருக்கிறது. உடல் படிகமாக மாறும் மொழிவலையில் இசை மறைந்திருக்கிறது.

கண் இமைக்கும்போது தொன்மம் இமையாகவும் பார்வை தொன்மத்தில் துலாவி சித்திரம் கொள்ளும் வரிகள் பல இருக்கவே நட்சத்திரங் களோடு சூதாடுபவர்களும் பெயரற்ற ஊரின் பகல் பொழுதும் இமைத்தால் எல்லையற்ற இருளில் கண்வசமாகிய இரு கதைகள் மொழிவசமாகி விடுகின்றன. இவ்விரு கதைகள் மட்டுமே எஸ்.ராவை அடுத்தகட்ட வளர்ச்சிக்கு எடுத்து செல்லக் கூடும். ‘கண்ணிமைத்துக்காண்பார் தம் கண் என்ன கண்ணே” எனப் பதினான்கு கதைகள் கண்வச மானதால் நிழல் வசமாகின்றன. காண்கண்வழி நகர்ந்து எதார்த்தத்தையும் புனைவையும் கலந்து கதைப் பூதத்தைச் சமாளிக்க முயன்றிருக்கிறார் எஸ்.ரா.

‘தினசரி திரையின்பின்னே நிர்ணயிக்கப் பட்ட கடிகாரத்தைப் பாதம் கதையில் மழைச்சிறுமி இடறி வீழ்த்தினாலும், மழையானது நிழல்கோடு களாகும் மொழியாகவில்லை. கதையின் நிழலாகவே மழைநின்று பார்த்துக்கொண்டி ருக்கிறது.

ஜலசதுரங்கம் கதையில் கண்ணாடி, நீர் எனக் கட்டங்களில் திகைத்து திரவநிலைக்கு நகர்கிறது. மொழியின் ரகசியத்தை ஆடிமீது தீட்டி நகரும் கண்கள் வண்டுகளாக மாறி நிலப்பரப்பில் அலைந்து புதிய கதைமொழிக்கான வேட்கை நட்சத்திரங்களுடன் சூதாடுபவர்கள், ஜலசதுரங்கம் இரண்டின் சூதாட்ட பலகையும், தாஸ்தா வொஸ்கியின் சூதாடி’ நாவலில் சுழலும் ரூலட் ஆட்டத்தில் ஜீரோவில் போய்ப் போய்ப் பந்தயம் கட்டும் வெறி தொற்றிவிடுவதை இங்கு உணரமுடியும். கதையின் திரவநிலயும், யதார்த்தம் மீறிய சித்தரிப்பும், திரவமொழியும், மழைசார்ந்த வீடு லத்தீன் அமெரிக்க எழுத்தாளர் ஜோவோ கிமேரஸ் ரோஸ்வின் நதியின் மூன்றாவது கரையின் இருட்டு நீரின் ஞாபகப் பரப்பாய் விரிகிறது. பீத்தோவனின் கடைசிச் சிம்பொனியான ஒன்பதாவது சிம்பொனி நிகழ்ந்தபோது ஹிட்லரின் வருகையை முன்னுணர்ந்து இசையில் நடந்தேறிய தருணத்தில் பீத்தோவனின் காதும் கண்களும் செயலிழந்து இருண்டுபோயின.

புதுமைப்பித்தனின் பிரம்மராட்சஷை சில்வியாவின் சூரபத்மனை உயிர்ப்பிக்கும் தருணம் வந்துவிட்டது. நவீன மொழியின் கட்டுமானிகளாகப் பிரேம் ரமேஷ், சில்வியா, தமிழவன், எஸ்.ராமகிருஷ்ணன், ஆர். ராஜேந்திர சோழன், ந. முத்துசாமி, பாதசாரி, கோணங்கி எனத் தமிழ் மரபின் ஓசை சலனமடைகிறது. ஆதிக் குடித் தனிமொழியில் ஆயிரம் வனராக்கிகளின் ரத்ததாகம் கொண்ட குலதேவதைகளின் சடைநாக்கில் தொங்கும் அசுரனின் மொழி ஒரு ஆயிரம் வனமந்திர விலங்கின தாவரமனித யோனிபேதங்களில் சுழலும் கதைப்பரப்பு பேசாத வார்த்தைகளாய் சூரபத்மன் நாவில் கீறிய ரத்தமாய்ப் பாய்கிறது.

பிரேமின் ‘கண்ணாடியில் முகங்கள் சில்வியாவின் தமிழ் மரமகளிருக்கு அசரீரி சொன்ன புராணக்கதை’, மைத்ரேயி, சூரபத்மன்’, தமிழவனின் ஏற்கனவே சொல்லப்பட்ட மனிதர்கள் பாதசாரியின் காசி’ ‘இலைகள் சிரித்தன, எஸ். ராமகிருஷ்ணனின் ‘நட்சத்திரங்களோடு துதாடுபவர்கள்’, ‘பெயரற்ற ஊரின் பகல்வேளை, கோணங்கியின் பாதரச ஒநாய்களின் தனிமை’, ‘புலிக்குகை நாயனம்’, ‘அல்பெருனி பார்த்த சேவல் பெண்”, ஆர். ராஜேந்திரசோழனின் ‘இச்சை’, ‘பரிணாமச் சுவடுகள், ந. முத்துசாமியின் நீர்மை’, ‘வண்டி’, புதுமைப்பித்தனின் நாரத ராமாயணத்தின் ரகசிய தோட்டத்தின் புதிர்பாதையில் தோன்றுகிறார்கள் கதைகளோடு.

பாறையைப் பிளந்து கொண்டுவந்த புத்தரின் அரசியல் கார்ட்டூன் நாடகத்தில் மொழி தகர்ந்தேபோச்சு.. எங்கோ மழை இரவில் காடுகளில் கணியான் கூத்தில் மகுட ஒசைக் கிடையில் கேட்ட வெறியாட்டத்துள்ளிருந்து சூரன் பொம்மை அசைகிறது. எஸ்.ரா.வுக்குள் வந்தால் வாத்து எலும்புக்காரியாள் ஏவப்பட்ட நிலப்பரப்பில் ஊர் மருத்துவச்சி பிரசவிக்கத்துடிக்கும் பெண் வயிற்றில் வாத்து எலும்பைவைத்துமுணுமுணுத்த வார்த்தை புனைவு வெளியாக விரிகிறது. எலும்புக்குழல் ஊதி கர்ப்பப்பாதையில் சுருளும் காற்றைப் புராதன இசையாக்கி திறவுபடா ஆதிப்பெண்ணின் கருசுழிந்த தொல்தமிழ் இன்னொருகதை உலகை கருக்கொண்டிருப்பதை இனியான புனைவு வெளியில் புது எழுத்துக்கான வேட்கையே எஸ். ராமகிருஷ்ணனின் தாவரங் களின் உரையாடல்.

காற்றை மொழியால் சுழற்றும் நுரை ஈரல் மரத்தில் இலைகளின் நடுக்கத்தை வெள்ளித்தாவரங்களில் உருமாறும் குணபேதங்களின் துட்சுமத்தை மொழிச்சித்தர்கள் ரஸவாதத்தில் வைத்த மரபுப் பிரதிகளை மறுஉருவாக்கம் செய்யும் தமிழ் மரபின் நாபிக்கொடியிலிருந்து தொப்புள் ஈரவாடை நெடிக்க இனியாகும் எழுத்து மொழிவலையாய் விரிகிறது. எனவே.

22:3.98

••••

நன்றி

கோணங்கி

காலக்குறி

Archives
Calendar
November 2017
M T W T F S S
« Oct    
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930  
Subscribe

Enter your email address: