கவிஞன் சென்ற பாதை

1689ம் ஆண்டுத் தனது 45வது வயதில் கவிஞர் பாஷோ நீண்ட பயணம் ஒன்றை மேற்கொண்டார். வடக்கு நோக்கிய அந்தப் பயண அனுபவத்தை ஒரு நூலாக எழுதியிருக்கிறார். முந்நூறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அதே பயண வழியில் லெஸ்லி டவ்னர் நடந்து பயணம் செய்திருக்கிறார். அந்த அனுபவத்தை On the Narrow Road: Journey Into a Lost Japan என்ற பெயரில் வெளியிட்டிருக்கிறார்.

பிரிட்டனைச் சேர்ந்த லெஸ்லி டவ்னர் 15 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக ஜப்பானில் வாழ்ந்தவர். ஜப்பானிய மொழி நன்றாக அறிந்தவர். ஜப்பானியப் பண்பாடு மற்றும் வரலாற்றுப் பின்புலத்தைக் கொண்ட ஐந்து நாவல்களை எழுதியிருக்கிறார். கெய்ஷா பெண்கள் பற்றி ஆராய்ச்சி செய்து எழுதியிருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

இன்றைய ஜப்பானுக்கும் அன்றைய ஜப்பானுக்கும் இடையிலான மாற்றங்களையும் மாறாத இயற்கையினையும் அறிந்து கொள்ள இந்தப் பயணம் உதவியது என்கிறார் லஸ்லி

1689 மார்ச் இருபத்தி ஏழாம் தேதி அதிகாலையில் பாஷோவின் பயணம் துவங்கியது..

அதைப்பற்றிய அவரது குறிப்பு

“வானத்தில் இருள் சூழ்ந்திருந்தது. நிலவு மெல்ல மேகங்களுக்குள் மறைந்து போனாலும் வெளிச்சம் கீற்றாகத் தெரிந்தது. ப்யூஜி மலையின் மங்கலான நிழலும், யுனோ மற்றும் யானகாவின் செர்ரிப் பூக்களும் கடைசியாக விடைபெற்றன. சில மைல்களுக்கு ஒன்றாகச் சேர்ந்து படகில் வருவதற்கு நண்பர்கள் கூடினர். செஞ்சுவில் படகிலிருந்து இறங்கியதும், மூவாயிரம் மைல் பயணம் என்ற எண்ணம் திடீரென்று எனது இதயத்தை ஆட்கொண்டது, எனது கண்களில் கசிந்த கண்ணீரைத் தவிர, நகரத்தின் வீடுகளோ நண்பர்களின் முகங்களோ தெரியவில்லை.“

பாஷோவின் வழித்துணையாக வந்தவர் அவரது நண்பர் சோரா. பத்து வயது இளையவர், இருவரும் நாள் ஒன்றுக்கு பதினைந்து முதல் இருபது மைல் தூரம் நடந்திருக்கிறார்கள். சில இடங்களில் குதிரையில் சென்றிருக்கிறார்கள். கிடைத்த இடத்தில் தங்கிக் கொண்டு வழியிலுள்ள பௌத்த ஆலயங்கள். மடாலயங்களைப் பார்வையிட்டபடி பயணித்திருக்கிறார்கள்.

ஒரு வைக்கோல் தொப்பி. ஒரு ஊன்றுகோல். வைக்கோல் காலணிகள், ஒரு மழைக்கோட்டு, மைப்புட்டி, தூரிகை, காகிதக்கட்டு, குளிராடைகள். இவ்வளவு தான் பாஷோவின் உடைமைகள்.

பாஷோ ஏன் இப்படி ஒரு பயணத்தை மேற்கொள்கிறார். இரண்டு காரணங்கள், ஒன்று தனது நாட்டின் தொலைதூர வடக்கு மாகாணத்திலுள்ள புகழ்பெற்ற மடாலயங்களைக் காணுவது, இரண்டாவது மாறுபட்ட மக்களைச் சந்தித்து அவர்களின் வாழ்க்கையை அறிந்து கொள்வது.

பாஷோவின் காலத்தில் ஜப்பானில் யுத்தமில்லை. வழிப்பறியில்லை. சமாதானம் மேலோங்கியிருந்து. ஆகவே எங்கேயும் சுதந்திரமாகப் பயணம் செய்யலாம். தனது பயணத்தின் ஊடே அவர் பௌத்த மடாலயங்களில் தங்கிக் கொள்கிறார். துறவிகளுடன் உரையாடுகிறார். மழைநாட்களில் ஓய்வெடுக்கிறார். பழைய நண்பர்களை வழியில் சந்தித்து நலம் விசாரிக்கிறார். ஐந்து மாதங்களுக்கும் மேலாக நீண்ட இந்தப் பயணம் அவருக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அளிக்கிறது

மலையின் உச்சியிலுள்ள பௌத்த ஆலயங்களையும் துறவிடங்களையும் காணுவதற்குக் கடினமான பாதையில் மலையேற்றம் செய்ய வேண்டும். அங்கே உணவு கிடைக்காது. குளிர் மிக அதிகமாக இருக்கும். அத்தனை சிரமங்களையும் எதிர்கொண்டு கடந்திருக்கிறார் பாஷோ.

நிக்கோ, டோகுகாவா ஆலயம், உங்காஞ்சி ஜென் கோயில், ஷிரகவா, அபுகுமா நதியைக் கடந்து சுககாவாவை நோக்கி செல்வது, புகழ்பெற்ற அசாகா மலைகள் வழியாக, அரண்மனை நகரங்களான அபுமிசூரி மற்றும் ஷிரோயிஷி வழியாக, கசாஜிமா மாகாணத்தை அடைந்து, நடோரி ஆற்றைக் கடந்து சென்டாய் நகருக்குள் நுழைவது, நோடா நோ தமாகவா நதி மற்றும் சூ என்று அழைக்கப்படும் பைன் காடுகளைக் கடந்து மாட்சுஷிமா தீவுகளுக்குச் செல்வது. பின்பு ஜப்பானின் மேற்கு கடற்கரையிலிருந்து சகட்டா, கிசகாட்டா மற்றும் எட்சு வரை பயணிப்பது எனப் பாஷோவின் பயணத்தில் சுமார் 40 நிறுத்தங்கள் இருந்தன

அவருடன் பயணம் மேற்கொண்ட சோரா பயண விவரங்களைத் தனது நாட்குறிப்பில் துல்லியமாகப் பதிவு செய்திருக்கிறார். இந்த நாட்குறிப்பு, யசுசபுரோ யமமோட்டோ என்பவரால் கண்டுபிடிக்கப்பட்டு 1943 இல் மீண்டும் வெளியிடப்பட்டது. பயணத்தின் உண்மையான தேதிகள், வானிலை மற்றும் விடுதிகளில் தங்கியிருந்த அனுபவம், வழியில் சந்தித்த மனிதர்கள் என அனைத்தையும் சோரா பதிவு செய்திருக்கிறார். பாஷோவின் நிழல் என்றே அவரைக் குறிப்பிடுகிறார்கள்.

நிக்கோ இயற்கை அழகுக்குப் பெயர் பெற்ற இடம். பாஷோவின் நாட்களில் இது ஒரு சுற்றுலா இலக்கு. எட்டாவது நூற்றாண்டிலிருந்து பௌத்த மையமாகச் செயல்பட்டு வருகிறது. பாஷோவின் காலத்திற்குச் சற்று முன்பு புத்த கோவில்கள் மற்றும் ஷின்டோ கோவில்கள் அங்கு அமைக்கப்பட்டன. இந்தக் கட்டிடங்கள் விரிவான வடிவமைப்பு மற்றும் அலங்காரத்திற்காகப் புகழ் பெற்றவை., “நிக்கோவைப் பார்க்கும் வரையில் எதையும் அற்புதம் என்று சொல்லாதீர்கள் என ஜப்பானியப் பழமொழி இருக்கிறது. பாஷோ அங்குச் சென்றிருக்கிறார். பாஷோவின் காலத்தில் அவரும் மற்ற யாத்ரீகர்களும்  நடந்தே மலையேற வேண்டியிருந்தது. அவர் தனது பயணத்தில் சூரிய ஒளியில் மின்னும் இலைகளை வியந்து எழுதியிருக்கிறார்.

முந்நூறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு பாஷோவின் பாதையில் பயணம் செய்ய ஆசைப்பட்ட லெஸ்லி இது குறித்த ஆசையைத் தனது நண்பர்களிடம் பகிர்ந்து கொண்ட போதும் அனைவரும் வேண்டாம் என்றே தடுக்கிறார்கள். ஆனால் லெஸ்லி பிடிவாதமாகத் தனது பயணத்தைத் துவங்குகிறார்.

எப்படிப் பயணம் செய்வது, எங்கிருந்து துவங்குவது என்ற திட்டம் கூட அவரிடமில்லை. முதுகில் ஒரு பையுடன் சாலையில் நடந்து செல்லும் அவரைக் கண்டு கிராமவாசிகள் வியக்கிறார்கள். கிடைத்த வீட்டில் இரவு தங்கிக் கொள்கிறார். அவர்கள் தரும் உணவைச் சாப்பிடுகிறார். ஜப்பானிய மொழி அறிந்த காரணத்தால் மக்களுடன் எளிதாக உரையாட முடிகிறது.

லெஸ்லியின் பயணம் ஷிரகாவாவில் தொடங்குகிறது, பாஷோ மற்றும் அவரது நண்பர் கவாய் சோரா கடந்து சென்ற சோதனைச் சாவடியைத் தேடுகிறார். ஒபனாசாவாவில் பாஷோவைக் கொண்டாடும் சிலரைச் சந்திக்கிறார்; ஆர்வமுள்ள கவிஞர்கள் ஒன்றாகக் கூடி ஹைக்கூ எழுதுகிறார்கள் டோஹோகு பகுதியில் பிரகாசமான விளக்குகள் மற்றும் சமீபத்திய தொழில்நுட்பங்கள் இல்லாமல் இருக்கலாம், ஆனால் அவர்கள் வாழ்க்கையை எவ்வாறு அனுபவித்து வாழுவது என்பதை நன்றாக அறிந்திருக்கிறார்கள் டோக்கியோவிலும் ஜப்பானின் தெற்குப் பகுதிகளிலும் சந்தித்த எவரையும் விட மிகவும் வித்தியாசமாக இருக்கிறார்கள், அன்பு காட்டுகிறார்கள். என்கிறார் லெஸ்லி

பாஷோ தங்கியிருந்த சுருவோகாவில் உள்ள வீட்டைக் கண்டுபிடிக்க முயலும் லெஸ்லி சுற்றியலைகிறார். விசாரித்து அலைந்து அந்த வீட்டினைக் கண்டுபிடிக்கிறார். சிறியதொரு மரவீடு . அங்கேயிருந்த பாஷோவின் மேஜையைக் காணுகிறார். தூசி படிந்த அந்த வீட்டினை புனித ஸ்தலம் போல நினைக்கிறார்

பயண வழியில் அவருக்குப் பலரும் உதவுகிறார்கள். அவரை வரவேற்கும் கிராமவாசிகள் முதன்முறையாக வெளிநாட்டுக்காரப் பெண்ணைக் காணுகிறோம் என மகிழ்ச்சியடைகிறார்கள். ஒரு வீட்டில் வெட்டுக்கிளியை உணவாக சமைத்து தருகிறார்கள்.

“என்னிடம் திருட எதுவும் இல்லாததால், சாலையில் பயப்படத் தேவையில்லை. எனக்குப் பல்லக்கு தேவையில்லை, எங்கும் கால்களால் நடந்தே செல்கிறேன். நான் செல்ல வேண்டிய குறிப்பிட்ட பாதை என எதுவும் இல்லை, காலையில் நான் புறப்பட வேண்டிய குறிப்பிட்ட நேரமும் இல்லை. ஆகவே சுதந்திரமாகப் பயணிக்கிறேன். ஒவ்வொரு நாளும், நான் கவலைப்பட வேண்டிய இரண்டு விஷயங்கள் உள்ளன: அன்று மாலை எனக்கு இனிமையான தங்குமிடம் கிடைக்குமா, என் கால்களுக்கு ஏற்றவாறு வைக்கோல் செருப்புகளை நான் பெற முடியுமா – அவ்வளவுதான். பயணத்தில் காணும் புதிய காட்சிகள் என்னுடைய மனதைத் தூண்டுகின்றன, நாளுக்கு நாள் எனது மகிழ்ச்சி அதிகமாகிறது “என்று பாஷோ குறிப்பிட்டதைத் தனது வழிகாட்டுதலாகக் கொள்கிறார் லெஸ்லி.

நவீன வாழ்க்கையின் சௌகரியங்களை உதறி இயற்கையோடு ஒன்றிணைந்து வாழ வேண்டும் என்ற வேட்கையே லெஸ்லியை இயக்குகிறது

“நிக்கோவிலிருந்து நேராகப் பரந்த சமவெளியை நோக்கி குறுக்காக நடந்து செல்ல முடிவு செய்தேன். லேசாக மழை பெய்யத் தொடங்கியது, சூரியன் மறைந்து கொண்டிருந்தது, தூரத்தில் ஒரு கிராமத்தை நாங்கள் காண முடிந்தது. ஒரு விவசாயி வீட்டில் இரவு தங்கி, விடியற்காலையில் மீண்டும் சமவெளி வழியாகச் சென்றோம். வழியில் ஒரு குதிரை வயலில் மேய்ந்து கொண்டிருந்ததைக் கண்டோம். புல் வெட்டும் ஒருவரிடம் நாங்கள் உதவி கேட்டோம், அவர் தனது குதிரையை எங்களுக்குக் குதிரையைக் கொடுத்தார்.

இரண்டு குழந்தைகள் குதிரையின் பின்னால் ஓடி வந்தார்கள் அவர்களில் ஒரு சிறுமியின் பெயர் கசானே நான் இதற்கு முன் கேள்விப்படாத அழகான பெயர்“ என்கிறார் பாஷோ

லெஸ்லி டவ்னர் தனது பயண வழியெங்கும் பாஷோவின் கவிதைகளை நினைவுகூறுகிறார். பாஷோ நடந்த பாதையெங்கும் அவரது கவிதைகளைக் கல்லில் பொறித்து வைத்திருப்பதைக் காணுகிறார் .

இயற்கையின் ஒரு அங்கமாகவே அவரது கவிதைகளும் இடம்பெற்றிருக்கின்றன என்கிறார்.

கோபோ கோயிலைப் பற்றி அதிகம் சொல்வது அதன் புனிதத்தைக் குறைப்பதாக அமையும் என்கிறார் பாஷோ.

லெஸ்லியின் புத்தகத்தைப் பற்றி விரிவாகச் சொல்வதும் அதன் வசீகர அனுபவத்தை குறைப்பதாகவே அமையும்.

•••

.

0Shares
0