காற்றில் பறந்த மலர்கள்

ஜப்பானிய இயக்குநர் யசுஜிரா ஓசு இயக்கிய பெரும்பான்மை திரைப்படங்கள் திருமணத்தை மையமாக் கொண்டவை. தகுந்த இடத்தில் மகளுக்கோ, மகனுக்கோ திருமணம் செய்ய விரும்பும் தந்தை. தனிமையில் வசிக்கும் தந்தைக்கு இன்னொரு திருமணம் செய்ய நினைக்கும் மகள். விதவையான பெண்ணுக்கு நடக்கும் மறுதிருமணம், குழந்தையோடு தனித்து வாழும் பெண் திருமணம் செய்து கொள்ள விரும்பும் ஆசை. உறவிற்குள் திருமணம் செய்வதில் ஏற்படும் சிக்கல். காதல் திருமணத்தினை வீடு எப்படிப் புரிந்து கொள்கிறது என்ற சிக்கல். சகோதரிகளுக்குள் திருமணத்தால் ஏற்படும் மாற்றம் எனத் திருமண உறவின் பல்வேறு பரிமாணங்களையும் தனது திரைப்படங்களில் ஓசு வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார்.

திருமணத்தைப் பற்றி இவ்வளவு படங்களை இயக்கிய போதும் ஓசு திருமணம் செய்து கொள்ளாதவர். தனது தாயுடன் தான் வசித்துவந்தார்.

வேலையின்மை. பால்ய வயதின் கனவுகள். முதியவர்களின் உலகம் என்ற மூன்று முக்கியக் கதைக்கருக்களை ஓசு அதிகம் கையாண்டிருக்கிறார்.

ஓசுவின் படங்களில் அந்தகாலக் கட்ட ஜப்பானில் நடைபெற்ற மாற்றங்கள். தொழிற்நுட்ப  வளர்ச்சி. பண்பாட்டுத் தளத்தில் ஏற்பட்ட மாற்றம். ஜப்பானின் புகழ்பெற்ற விளையாட்டுகள். உணவுக்கூடங்கள். மதுவிடுதிகள். ரயில் நிலையங்கள். ஸ்பா, அலுவலகங்கள். தொழிற்சாலைகள், வணிகவீதிகள் என அத்தனையும் நுட்பமாகப் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன.

ஜப்பானின் இன்றைய தலைமுறை அறுபது ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய வாழ்க்கையை அறிந்து கொள்ள வேண்டும் என்றால் ஓசுவின் படங்களைப் பார்த்தால் போதும். அதனால் தான் அவரை ஜப்பானின் அடையாளமாக மக்கள் கொண்டாடுகிறார்கள்.

Yasujiro Ozu disregarded the established rules of cinema and created a visual language all his own. Precise compositions, contemplative pacing, low camera angles, and elliptical storytelling are just some of the signature techniques the great filmmaker என்று அவரைப்பற்றிக் கூறுகிறார்கள். இது ஒசுவைப் பற்றிய சரியான மதிப்பீடு

நாடகத்தைப் போலவே குறிப்பிட்ட சில நடிகர்களைத் தனது படத்தில் தொடர்ந்து பயன்படுத்தியிருக்கிறார். அவர்கள் ஓசுவின் கதாபாத்திரங்களாகவே மக்களால் அறியப்பட்டார்கள். ஓசுவின் கதையுலகம் எளிமையானது. அன்றாடம் நாம் காணும் மனிதர்களின் வாழ்விலிருந்தே அவர் கதைகளைத் தேர்வு செய்கிறார்.

சமூகப் பொருளாதார மாற்றங்கள் ஜப்பானியக் குடும்ப வாழ்வில் எத்தகைய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தின என்பதை ஓசு கவனமாக ஆராய்ந்திருக்கிறார். தொலைக்காட்சி வாங்க ஆசைப்படும் குடும்பம் அதைப் பெரிய கனவாகவே நினைக்கிறது. இன்னொரு படத்தில் கோல்ப் விளையாடும் மட்டைகளைப் பெரிய விலை கொடுத்து வாங்குகிறார் ஒருவர். குளிர்சாதனப் பெட்டிகள். ரேடியோ, கேமிரா, மற்றும் இசைத்தட்டுகளை வாங்க மத்திய தர வர்க்கத்தினர் கொண்டிருந்த ஏக்கம் எவ்வளவு பெரியது என்பதை அவரது படத்தில் காணமுடிகிறது.

பகலில் பக்கத்துவீட்டுப் பெண்கள் ஒன்றுகூடிப் பேசுவது. சீட்டுப் போட்டு பணம் சேகரிப்பது, ஒருவர் வீட்டில் செய்த உணவை மற்றவருக்கு தருவது. அடுத்த வீட்டு சண்டையை பற்றி பேசுவது. வசதியானவர்களைக் கண்டு பொறாமை படுவது. அழகான பெண்களை பற்றி ஆண்கள் ரகசியமாக கூடிப் பேசுவது. என அன்றாட உலகின் காட்சிகளே ஓசுவின் முக்கிய காட்சிகளாக மாறுகின்றன. இதனால் திரைக்கும் வாழ்க்கைக்குமான இடைவெளி மிகவும் குறைந்துவிடுகிறது

ஹாலிவுட் படங்களில் தான் அதிக மதுவிடுதிக் காட்சிகள் இடம்பெறுகின்றன என்று நாம் நினைக்கிறோம். உண்மையில் ஓசுவின் படங்களில் மதுவிடுதிக்காட்சிகள் இல்லாத படமேயில்லை. அதுவும் கதையின் முக்கியமான நிகழ்வுகள் அங்கே தான் நடக்கின்றன. படத்தின் முக்கியக் கதாபாத்திரங்கள் சாக்கே குடித்துக் கொண்டேயிருக்கிறார்கள். போதையில் வீடு திரும்புகிறார்கள்.

அது போலவே ரயில் நிலையக்காட்சிகளை இவர் அளவிற்கு விருப்பத்துடன் யாரும் எடுத்திருப்பார்களா எனத் தெரியவில்லை. சில படங்களில் துவக்காட்சியிலே ரயில் நிலையம் தான் காட்டப்படுகிறது. ரயிலில் போவது. ரயில் நிலையத்தில் காத்திருப்பது. ரயிலை விட்டு இரவில் இறங்கி நடந்து வருவது. என ரயில் நவீன வாழ்க்கையின் குறியீடு போலவே படத்தில் காட்டப்படுகிறது.

பழைய நண்பர்கள் ஒன்றுகூடுவது, சேர்ந்து குடிப்பது. ஒருவருக்கொருவர் உதவி செய்து கொள்வது கடந்தகாலத்தின் நினைவுகளைச் சந்தோஷமாகப் பகிர்ந்து கொள்வது ஓசுவின் படங்களுக்கேயான தனித்துவம். தந்தைக்கும் மகளுக்குமான உறவினை ஓசு மிக அழகாக, அழுத்தமாகப் பல படங்களில் சொல்லியிருக்கிறார். அதிலும் திருமணமாகி மகள் சென்றபிறகு வீட்டில் ஏற்படும் வெறுமையைத் தந்தை உணரும் காட்சிகள் அபாரமானது.

திருமணமாகி நீண்டகாலமாகியும் குழந்தைகள் இல்லாத தம்பதிகளின் வாழ்வில் ஏற்படும் வெறுமையை, உலர்ந்த நாட்களை விளக்கும் படம் The Flavor of Green Tea over Rice .

நடுத்தர வயதிலுள்ள மொகிச்சி / டேகோ தம்பதியினர் அமைதியான வாழ்க்கையை வாழ்ந்து வருகிறார்கள். மொகிச்சி ஒரு என்ஜினியரிங் கம்பெனியில் நிர்வாகியாக வேலை பார்க்கிறார்.

டேகோவிற்குப் பகலில் வீட்டில் இருக்கப் போரடிக்கிறது. வாழ்க்கையில் உற்சாகமேயில்லை என்பது போல நடந்து கொள்கிறாள். இந்தச் சலிப்பைப் போக்கி கொள்ள டெய்லர் கடை ஒன்றுக்குப் போகிறாள். அங்கே அவளது தோழி ஆயாவைச் சந்திக்கிறாள். அவள் வெளியூருக்குப் பயணம் செய்து ஒரு ஸ்பாவில் சந்தோஷமாக நேரத்தைக் கழிக்கலாம் என்று யோசனை சொல்கிறாள். அதன்படி கணவரிடம் டேகோ தனது உடல்நிலை சரியில்லாத சகோதரரின் மகள் செட்சுகோவைபார்த்து வரச் செல்வதாகவும் பொய் சொல்லிவிட்டுக் கிளம்புகிறாள்.

எதிர்பாராத விதமாகச் செட்சுகோ அவர்கள் வீட்டிற்கு வந்துவிடவே டேகோவிற்குத் தர்மசங்கடமாகிறது. ஆனாலும் வேறுபொய்யைச் சொல்லி பயணம் புறப்படுகிறாள்

நான்கு பெண்கள் ஒன்று கூடி ஒரு ஸ்பாவில் சந்தோஷமாக நேரத்தைச் செலவிடுகிறார்கள். அப்போது அவர்கள் தமது கணவரைக் கேலி செய்கிறார்கள். டேகோவும் தன் கணவர் ஒரு சோம்பேறி. குள்ளமானவர் கறுப்பு என்று கேலி செய்கிறாள். தங்களுக்கெனத் தனியே வாழ்க்கை இருக்கிறது என்பதை உணர்ந்தவர்களாக அவர்கள் ஒன்று கூடி குடிக்கிறார்கள். விரும்பியதைச் சாப்பிடுகிறார்கள். உற்சாகமாக அரட்டை அடிக்கிறார்கள்.

இந்தப் பயணம் டேகோவிற்குள் பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது. அவள் மீண்டும் தன இளமைக்காலத்தினுள் நடந்து கொண்டது போல வாழ வேண்டும் என நினைக்கிறாள். இதனால் தோழிகளுடன் அடிக்கடி வெளியே போகிறாள். கணவரிடம் உண்மையை மறைக்கிறாள். ஒரு நாள் அவர்கள் ஒன்றாகப் பேஸ்பால் விளையாட்டினை காணச் செல்கிறார்கள்.

அங்கே ஆயாவின் கணவர் அவரது அலுவலகத்தில் வேலை செய்யும் வேறு ஒரு பெண்ணும் விளையாட்டினை காண வந்துள்ளதைக் காணுகிறார்கள். இதைக் கண்டு ஆயா அதிர்ச்சி அடைகிறாள்.

இதற்கிடையில் செட்சுகோவின் திருமணத்திற்கான ஏற்பாடுகள் நடக்கின்றன. அதை முன்னின்று ஏற்பாடு செய்ய மொகிச்சி அழைக்கப்படுகிறார்.

அவளோ வீட்டில் பார்த்து ஏற்பாடு செய்யும் திருமணங்கள் பழமையானவை. அதைத் தன்னால் ஏற்கமுடியாது என்கிறாள்.

இப்படிச் செய்து வைக்கப்பட்ட திருமணம் எப்படியிருக்கும் என்பதற்கு மொகிச்சி டேகோ தம்பதியை உதாரணமாக நினைக்கிறாள். அவர்கள் ஒன்றாக வாழுகிறார்கள். ஆனால் மகிழ்ச்சியாக வாழவில்லை என்று செட்சுகோ உணருகிறாள்.

இதனால் அவள் நோபுரு என்பவரைக் காதலிக்க முற்படுகிறாள். அவர்கள் சந்தித்துக் கொள்கிறார்கள். ஒன்றாக உணவகத்திற்குப் போகிறார்கள்

விளையாட்டுக் கூடத்தில் தனது பழைய நண்பனைச் சந்தித்து மொகிச்சி கொள்ளும் நட்பு அழகான காட்சி.

வாழ்க்கையின் எளிய விஷயங்களில் தான் இன்பமிருக்கிறது என்கிறார் மோகிச்சி. ஆனால் ஆடம்பரமான விஷயங்கள் தான் இன்பமானது என்கிறாள் டேகோ. இது தான் அவர்களுக்குள் உள்ள வேறுபாடு. அவள் ரயிலில் முதல் வகுப்பில் போக விரும்புகிறாள். மொகிச்சியோ மூன்றாம் வகுப்பில் போவதே விருப்பம் என்கிறார். பழைய பழக்கங்களைக் கைவிட வேண்டும் என்கிறாள் டேகோ. ஆனால் அது தான் தனது அடையாளம் என்கிறார் மொகிச்சி. இதனால் இருவரும் வாக்குவாதம் செய்கிறார்கள். அவள் மிகவும் கோபப்படுகிறாள், மொகிச்சியோடு பேச மறுக்கிறாள். இந்தப் பிணக்கு வலுவடைய ஆரம்பிக்கிறது

ஒரு நாள் கணவரோடு கோவித்துக் கொண்டு வீட்டை விட்டு வெளியேறி தனியே பயணம் புறப்படுகிறாள். எங்கே சென்றிருக்கிறாள் என யாருக்கும் தெரியாது. அவள் தனது அம்மா வீட்டிற்குப் போயிருக்கக் கூடும் என மொகிச்சி நினைக்கிறார். முடிவில் அவள் ஸ்பா ஒன்றுக்குப் போயிருப்பதைக் கண்டறிகிறார். அது அவரைக் குழப்பமடையச் செய்கிறது.

இந்த நிலையில் மொகிச்சியின் நிறுவனம் அவரை ஒரு வணிகப் பயணத்திற்காகத் திடீரென உருகுவேவுக்கு அனுப்புகிறது, அவர் வெளிநாடு போக இருப்பதாக டேகோவிற்குத் தந்தி கொடுக்கிறார். அவளோ தந்தியைக் கண்டுகொள்ளவேயில்லை.

விமானநிலையத்திற்குக் கிளம்பும் வரை அவள் வரக்கூடும் எனக் காத்திருக்கிறார். அவள் வரவில்லை. ஆகவே குழப்பமான மனதோடு விமானநிலையம் கிளம்புகிறார்

மொகிச்சியின் விமானம் பறந்த பின்னரே டேகோ வீடு திரும்புகிறார். ஆனால் சில மணி நேரத்தில் வீட்டின் கதவு தட்டப்படுகிறது. விமானத்தில் ஏற்பட்ட தொழில்நுட்ப கோளாறு காரணமாகத் தரையிறங்க வேண்டியதாகியது. காலையில் தான் மறுவிமானம் என்று மொகிச்சி வீடு வந்து சேருகிறார்

மோகிச்சியின் எதிர்பாராத வருகை டேகோவை மகிழ்ச்சிப்படுத்துகிறது. அவர் தனக்குப் பசியாக இருக்கிறது என்கிறார்.

வேலைக்காரியை எழுப்ப மனமின்றி அவர்களே சமையலறைக்குள் போகிறார்கள். எந்தப் பொருள் எங்கே இருக்கிறது என்று கூட டேகோவிற்குத் தெரியவில்லை. அவர்கள் கிரீன் டீயுடன் அரிசியை வேகவைத்து உணவு தயாரிக்கிறார்கள். அந்தச் சோற்றை மோகிச்சி ருசித்துச் சாப்பிடுகிறார். அவளும் விரும்பி உண்ணுகிறாள்.

அவளைத் திருமணம் செய்துகொண்டதிலிருந்து இதுவே அவரது மகிழ்ச்சியான நாள் என்று மொக்கிச்சி சந்தோஷமாகச் சொல்கிறார். எளிமையான இன்பங்களின் முக்கியத்துவத்தை அப்போது தான் டேகோ புரிந்துகொள்கிறாள். தான் கோவித்துக் கொண்டு சென்றது தவறு என அவரிடம் தனது செயலுக்காக மன்னிப்பு கேட்கிறாள்.அது ஒன்றும் பெரிய விஷயமில்லை என்று அன்போடு பேசுகிறார் மோகிச்சி அவர்களுக்குள் புதிய நெருக்கம் உருவாகிறது

டேகோவின் சலிப்பிற்கு முக்கியக் காரணம் ஒரே மாதிரியான வாழ்க்கையை அனுபவிப்பது. சமையலறைக்குள் அவள் போனதேயில்லை. வீட்டுப்பணிகளை வேலையாட்கள் செய்துவிடுகிறார்கள். அவளது கணவருக்கோ அலுவலக வேலை சரியாக இருக்கிறது. நடுத்தரவயதின் குழப்பங்கள் அவள் தலைக்குள் ஏறுகின்றன. அவள் தன் வாழ்க்கை உண்மையில் சந்தோஷமானது தானா என்று பரிசோதனை செய்து பார்க்கிறாள். முடிவில் வாழ்க்கையில் ஒருவரையொருவர் புரிந்து கொண்டு எளிய இன்பங்களைப் பகிர்ந்து கொள்வது பெரிய விஷயம் என்று உணருகிறாள்.

குடும்ப உறவை வலிமையாக்குவது உணவே. அதுவும் சிறந்த உணவை பகிர்ந்து கொள்ளும் போது ஆணும் பெண்ணும் மகிழ்ச்சியடைகிறார்கள். குடும்பத்தினருக்கு விருப்பமான உணவை தயாரித்து தருவதில் ஒரு பெண் அதிக ஆனந்தம் அடைகிறாள். சமையல் ருசியற்று போகும் போது வாழ்க்கையும் கசக்கத் துவங்கிவிடுகிறது

டேகோ மிக அழகான பெண். ஆனால் அதை மொகிச்சி பெரிதாக கருதவேயில்லை. அவள் அழகினை அவன் பாராட்டுவதேயில்லை. இதே நேரம் ஆயாவின் கணவன் தன் நீண்ட திருமணவாழ்க்கையில் சலிப்புற்று இளம்பெண்ணுடன் பழக ஆரம்பிக்கும் போது அவனது குடும்ப வாழ்க்கை விரிசல் அடைய ஆரம்பிக்கிறது.

சுதந்திரமாகச் சிந்திக்கும் செயல்படும் இளம்பெண் ஒருபுறம். மரபான திருமண வாழ்க்கையினுள் இருந்தபடியே அதன் சலிப்பை உணரும் பெண் மறுபுறம் என வேறுவேறு காலகட்டத்தின் பெண்களை அடையாளப்படுத்துகிறார். இந்தப் படத்திலும் அழகான ரயில் காட்சி இடம்பெறுகிறது. சைக்கிள் பந்தயம் காணுவதற்காகச் செல்லும் காட்சியிருக்கிறது.

செட்சுகோவைப் புரிந்து கொள்ளும் மொகிச்சி தனது மனைவியைப் புரிந்து கொள்ளவில்லை. அதை முடிவில் உணருகிறார்.

ஒசுவின் படங்களில் துவக்ககாட்சியும் இறுதிக்காட்சியும் இரண்டு வாசல்கள் போலவே உருவாக்கப்படுகின்றன. துவக்ககாட்சியின் வழியே கதைக்குள் செல்கிறோம். இறுதிக்காட்சியில் அந்த வாழ்க்கையிலிருந்து நாம் விலகி வந்துவிடுகிறோம். அது தன்னியல்பில் நடந்து கொண்டேயிருக்கிறது. இப்படித் தொடரும் வாழ்க்கையின் கண்ணியே இந்தப்படத்திலும் முடிவுக்காட்சியாக இருக்கிறது.

••

0Shares
0