பெர்க்மெனின் விரிந்த சிறகுகள்

இங்க்மார் பெர்க்மேனின் நூற்றாண்டு விழாவைச் சிறப்பிக்கும் வகையில் இரண்டு ஆவணப்படங்கள் உருவாக்கப்பட்டன. அதில் Searching for Ingmar Bergman அவரது வாழ்க்கை மற்றும் திரையுலக வாழ்வினை விவரித்தது. அதில் பெர்க்மென் எப்படி உலகை விட்டு ஒதுங்கி ஒரு தீவில்வீட்டைச் சுற்றிலும் கோட்டைச் சுவர் எழுப்பிக் கொண்டு பார்வையாளர்களை முற்றிலும் தவிர்த்தபடியே வாழ்ந்தார் என்பதையும் அவரது கசப்பான திருமண உறவுகள், அவரது திரையுலக அனுபவங்கள் மற்றும் காதல் குறித்து விரிவாக விவரிக்கப்பட்டிருந்தது.

Bergman: A Year in the Life பெர்க்மென் வாழ்க்கையில் ஒரு குறிப்பிட்ட ஆண்டில் எப்படித் தொடர்ச்சியான, தீவிரமான கலைவெளிப்பாட்டினைக் கொண்டிருந்தார் என்பதை விவரிக்கிறது. பத்திரிக்கையாளர் ஜேன் மேக்னூசன் இதனை இயக்கியுள்ளார்.

1957ம் ஆண்டுப் பெர்க்மெனின் The Seventh Seal திரைப்படம் வெளியானது. அந்த ஆண்டில் அவர் நான்கு நாடகங்களை அரங்கேற்றினார், ஒரு தொலைக்காட்சி திரைப்படத்தை எழுதி இயக்கினார். ரேடியோ நாடகங்களை நிகழ்த்தியிருக்கிறார். அத்தோடு ‘Wild Strawberries’ படத்தின் கதையை எழுதிப் படப்பிடிப்பினையும் பூர்த்தி செய்து வெளியிட்டுள்ளார். எப்படி ஒருவரால் இத்தனை பணிகளை ஒரே ஆண்டில் செய்ய முடிந்தது என்பது வியப்பான விஷயமே.

படைப்பாற்றலின் உச்சத்தை வெளிப்படுத்திய அந்த ஆண்டில் பெர்க்மென் எப்படியிருந்தார். அவரால் எப்படி இத்தனை பணிகளையும் முழுமையான ஈடுபாட்டுடன் செய்ய முடிந்தது என்பதையே இந்த ஆவணப்படம் ஆராய்கிறது

எழுத்தாளர்கள், கலைஞர்களுக்கு ஏதாவது ஒரு ஆண்டு அல்லது சில ஆண்டுகள் படைப்பாற்றலின் உச்சத்தைத் தொடுவதாக அமையும். அந்த ஆண்டில் அவர்கள் எழுதிக் குவித்திருப்பார்கள். முக்கியமான படைப்புகள் வெளியாகியிருக்கும். ஊற்றுக்கண் திறந்து தண்ணீர் பீறிடுவது போன்ற நிகழ்வது. அப்படித்தான் பெர்க்மெனிற்கும் நடந்திருக்கிறது.

அந்த ஆண்டுப் பெர்க்மென் கடுமையான வயிற்று உபாதையால் அவதிப்பட்டு வந்தார். அதற்காக ஒரு அறுவைச்சிகிச்சையினையும் மேற்கொண்டார். அவருக்கு உணவு ஒவ்வாமை தீவிரப் பிரச்சனையாக இருந்தது. ஆகவே குறிப்பிட்ட சில உணவுகளைத் தவிர வேறு எதையும் சாப்பிட இயலாது. பிஸ்கட் மற்றும் ஸ்வீடிஷ் தயிர் மட்டுமே அவரது காலை உணவு. வயிற்றுப்புண் ஏற்பட்டு ரத்தக்கசிவுடன் அதிகமான வலி ஏற்பட்டதால் அவரது உடல்நிலை மோசமாகியிருந்தது

இந்த நிலையில் அவர் உருவாக்கிய இரண்டு படங்களும் முற்றிலும் மாறுபட்ட இரண்டு கோணங்களில் வாழ்க்கையை அணுகுவதாக அமைந்திருந்தது. சொந்த துயரங்களைத் தாண்டி வாழ்க்கையின் மீதான ஆழ்ந்த புரிதலை உருவாக்குவதாக இந்தப் படங்கள் அமைந்திருந்தன.

நோய் தன்னுடைய உடலை முடக்கிவிடாமல் அதோடு போராடுவதும், மனதின் திசையில் உடலைக் கொண்டு செல்வதும் கலைஞனின் அடிப்படை கூறுகள். படைப்பாற்றலின் தீவிரம் காரணமாகவே அவன் நோயுறுகிறான். படைப்பின் வழியாகவே அவன் நோயிலிருந்து விடுபடுகிறான். வலியைக் கடந்து செல்ல அவன் சொற்களை மருந்தாகக் கொள்கிறான். சொற்களே அவனது மீட்சி.

வாழ்நாள் முழுவதும் நோயுடன் போராடியபடியே எழுதிக் கொண்டிருந்த படைப்பாளிகள் பலர் இருக்கிறார்கள்.பெண் எழுத்தாளர் ஐசக் டெனிசன்(,Isak Dinesen), காதல் திருமணம் செய்து கொண்டு ஆப்ரிக்காவிற்கு காபி தோட்டம் உருவாக்க கணவோடு சென்றார். அங்கே கணவரின் பால்வினை நோய் அவரையும் தொற்றிக் கொண்டது. அதற்கு சிகிட்சை எடுத்தபடியே தான் தனது படைப்புகளை எழுதினார். தஸ்தாயெவ்ஸ்கிக்கு வலிப்பு நோய் இருந்தது. அதிலிருந்து மீள முடியவேயில்லை. வர்ஜீனியா வுல்ப் தீவிரமான மனச்சிதைவு நோயால் பாதிக்கபட்டிருந்தார். செகாவ் காசநோயால் அவதிப்பட்டார். இப்படி படைப்பாளிகளின் நோய்மை அவர்களை உடலளவில் முடக்கிய போதும் படைப்பின் வழியே அவர்கள் வாழ்க்கையின் மீது பெரும் நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார்கள். உலகை சந்தோஷம் கொள்ள வைத்திருக்கிறார்கள்.

பெர்க்மென் தனது கடந்தகாலத்தை மறைக்க முயல்கிறார். அவர் தனக்கான கடந்தகாலம் ஒன்றைத் தானே உருவாக்கி உலகின் முன்னால் காட்சிப்படுத்துகிறார். உண்மையில் அவரது வாழ்க்கை அப்படியிருக்கவில்லை என்று ஆவணப்படத்தின் இயக்குநர் தெளிவான சான்றுகளுடன் விளக்கிக் கூறுகிறார்.

இந்த ஆவணப்படத்தில் பெர்க்மெனின் சகோதரர் டாக் பெர்க்மென் கொடுத்த தொலைக்காட்சி நேர்காணல் உள்ளது

அதில் தனக்குச் சிறுவயதில் நடந்த நிகழ்வுகளை எல்லாம் பெர்க்மென் தனக்கு நடந்ததாக எழுதியிருக்கிறார். பொதுவெளியில் சொல்கிறார். அது பச்சைப்பொய். அவருக்கு அப்படி எந்த வேதனை தரக்கூடிய நிகழ்வுகளும் பால்யத்தில் நடைபெறவில்லை. அவர் தந்தையின் செல்லப்பிள்ளை. தந்தையோடு மிகவும் நெருக்கமாக இருந்தார். தந்தை தன்னைத் தண்டிக்கும் போது பெர்க்மென் அதை ரசித்தார். என்கிறார் அவரது சகோதரர்.

இந்த நேர்காணலைக் கண்ட பெர்க்மென் மிகுந்த கோபம் கொண்டு இதைத் தொலைக்காட்சி ஒளிபரப்பக் கூடாது என்று நீதிமன்ற தடையாணை பெற்றார். நீண்ட பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அந்த நேர்காணல் இந்த ஆவணப்படத்தில் இடம்பெற்றிருக்கிறது

பெர்க்மெனின் தந்தையைப் போன்ற கதாபாத்திரத்தைத் தனது படத்தில் பெர்க்மென் எப்படி உருவாக்கினார். அவரது திருமண உறவு மற்றும் காதலில் ஏற்பட்ட நெருக்கடிகள். தீவு வாழ்க்கை. தொலைக்காட்சிக்காக எடுக்கபட்ட திரைப்படத்தில் அவர் செய்த புதுமைகள். நாடகமேடையில் வெளிப்பட்ட அவரது ஆளுமையின் மறுபக்கம் போன்றவற்றை இந்த ஆவணப்படம் விரிவாகப் பதிவு செய்திருக்கிறது.

தீராக் காதலன், நாஜி அனுதாபி, ஒட்டுதல் இல்லாத குடும்பஸ்தர். தீவிரமான படைப்பாளி. சிறந்த இயக்குநர், அதீதமாகத் தனிமையை விரும்பும் மனிதர் எனப் பெர்க்மெனின் பல்வேறு முகங்களை நாம் இந்த ஆவணப்படத்தில் காணுகிறோம். நோயுற்ற ஒருவர் அதிலிருந்து விடுபடுவதற்காகத் தனது படைப்பாற்றலின் உச்சத்தை நோக்கிச் செல்வது தான் எனக்குப் படத்தில் பிடித்த விஷயம்.

1957ல் பெர்க்மெனுக்கு 39 வயது. இரண்டு திருமணங்கள், ஆறு குழந்தைகளின் தந்தை. புதிய காதல் என அவரது வாழ்வின் வேகம் தீவிரமாக இருந்தது. அவரது மேஜிக் லேண்டர்ன் என்ற சுயசரிதையில் தனது பால்யகாலம் துவங்கி இளமைக்காலம் வரை எப்படி இருந்தேன் என்பதைப் பெர்க்மென் விரிவாகப் பதிவு செய்திருக்கிறார். இதில் உண்மை எவ்வளவு சதவீதமிருக்கிறது என்ற கேள்வியை இந்தப் படம் எழுப்புகிறது.

ஐந்துமுறை திருமணம் செய்து கொண்டவர் பெர்க்மென். அவரது திருமண உறவு ஒருபோதும் சந்தோஷமாக இருந்ததில்லை. அவர் பாலுறவில் நாட்டமில்லாதவராக இருந்தார். ஆனால் எப்போதும் பெண்துணை தேவையுள்ளவராகவும் இருந்தார். அது தான் அவரது பிரச்சனை. தனது உணர்ச்சிகளை அவர் வெளிக்காட்டிக் கொள்வதில்லை. வீட்டிற்குள்ளும் தனது அறையின் கதவுகளை மூடிக் கொண்டிருப்பார். இசையும் வாசிப்பும் மட்டுமே அவரது விருப்பமான விஷயங்கள். அவரோடு சினிமாவில் பணியாற்றுவது அற்புதமான விஷயம். அவர் மிகச்சிறந்த காதலர். ஆனால் மிக மோசமான கணவர் என்கிறார் நடிகை லீவ் வுல்மான்.

இந்த ஆவணப்படத்திற்காக மூன்று ஆண்டுகள், பெர்க்மானுடன் நேரடியாகப் பணியாற்றிய பலரையும் ஜேன் தேடிச்சென்று நேர்காணல் செய்திருக்கிறார். அரிய ஆவணக்காப்பகக் காட்சிகளையும் பயன்படுத்தியிருக்கிறார்

ஏன் பெர்க்மெனின் சொந்தவாழ்க்கையை இப்படித் தொடர்ந்து ஆராய்ந்தபடியே இருக்கிறார்கள். அவர் தான் இதற்கான முக்கியக் காரணம். அவர் எழுதிய குறிப்புகள். நேர்காணல்கள் மற்றும் சுயசரிதையிலிருந்தே இந்த மாறுபாடுகள். வேறுபாடுகள் குறித்த கேள்விகள் உருவாகின்றன.

பெர்க்மெனைத் திருமணம் செய்து கொண்ட நடிகைகள் அவரோடு வாழ்ந்த வாழ்க்கை பற்றி எழுதிய புத்தகத்தில் அடுக்கடுக்கான குற்றச்சாட்டுகளை முன்வைக்கிறார்கள். இந்தக் குற்றச்சாட்டுகள் பெர்க்மென் என்ற தனிமனிதனின் பலவீனங்களாக, குறையாக அறியப்படுகின்றன. ஆனால் அவரது திரைப்படங்களும். நாடகங்களும் இந்தக் குற்றச்சாட்டுகளை மீறி ஆழ்ந்த, உயரிய கலைப்படைப்பாகக் கொண்டாடப்படுகின்றன.

கலையின் வழியே உன்னதமான ஆளுமையாக விளங்கிய ஒருவர் சொந்த வாழ்க்கையில் ஏன் இத்தனை சிக்கல்கள். புதிர்கள் கொண்டவராக இருக்கிறார் என்பதே அவர் குறித்த தொடர்ந்த ஆய்விற்கான முக்கியக் காரணம்.

“He is so honest about his weaknesses, there’s something good about that. He admits he’s a terrible father and husband, and unfaithful. Bergman’s exorcising his demons, and treats what’s going on inside his head. He is a man who is super sensitive to sound, light, food, dreams, but not really to other people “என்று லீவ் உல்மான் தனது நேர்காணலில் கூறுகிறார். அது தான் பெர்க்மெனை மற்றவர்களிடமிருந்து வேறுபடுத்திக் காட்டுகிறது.

0Shares
0