மேடைப்பேச்சு

எழுத்தாளனின் வேலை எழுதுவது மட்டுமில்லை, நல்ல இலக்கியங்களை அறிமுகம் செய்வதும். சமூக அக்கறை சார்ந்து தன்னளவில் செயல்படுவதும், பிற படைப்புகளை வாசித்து எதிர்வினை தருவதும். பள்ளி, கல்லூரி, ஊடகம்  என பலதரப்பிலும் எழுத்து, வாழ்க்கை சார்ந்த அனுபவங்களை. வாசிப்பின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்துவதாகும்,

போர்ஹே பல்கலைகழக மாணவர்களுக்காக ஆங்கில இலக்கியம், செவ்வியல் நாவல் என்று நூறு சிறப்புரைகள் ஆற்றியிருக்கிறார்.

இப்படி நான் அறிந்தவரை உலக இலக்கியவாதிகளான நபகோவ். வில்லியம் பாக்னர். மார்க்வெஸ். உம்பர்த்தோ ஈகோ. வோலே சோயிங்கா. ரேமண்ட் கார்வர். டி, எஸ், எலியட். எஸ்ரா பவுண்ட். என பலரும் கல்விபுலங்களில் தொடர்ந்து சிறப்புரைகள் ஆற்றியிருக்கிறார்கள், இளம் எழுத்தாளர்களுக்கான பயிலரங்குகள். கருத்தரங்குகளில் கலந்து கொண்டிருக்கிறார்கள், தனது அக்கறைகளைப் பகிர்ந்து கொள்ள அவர்கள் எந்த இடத்திலும் தயங்கியதேயில்லை

அதிலும் இலக்கியம், தத்துவம், மொழியியல் என பல்துறை சார்ந்து உம்பர்தோ ஈகோ. போன்றவர்கள் வருசத்தில் ஐம்பதுக்கும் மேற்பட்ட செமினாரில் கலந்து கொள்கிறார்கள், நல்ல இசைக்கலைஞர்கள் எவ்வளவு பார்வையாளர்கள் இருக்கிறார்கள் என்பதில் கவனம் கொள்ளாமல் கிடைத்த மேடைகளில் தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்கிறார்கள், அது தான் சிறப்பு, அப்படி தான் தமிழின் முன்னோடி எழுத்தாளர்களும் இயங்கியிருக்கிறார்கள்

உலகெங்கும் இலக்கியவாதி வருசத்தில் மூன்றுமாதம் இது போன்ற செயல்பாடுகளில் தனது நேரத்தைக் கழிக்கிறான், மேற்குலகில் அதற்கான மரியாதையும் வருமானமும் முறையாகக் கிடைக்கிறது, கூட்ஸி என்ற நோபல் பரிசு பெற்ற எழுத்தாளர் ஒரு பல்கலைகழகத்தில் சிறப்புரை ஆற்ற முப்பது லட்சம் பணம் பெற்றிருக்கிறார், மார்க்வெஸ்ஸின் இலக்கிய சிறப்புரையை நேரடி ஒளிபரப்பு செய்ய இரண்டு கோடி அவருக்குத் தரப்படுகிறது,  

தமிழ் சூழலில் அது சாத்தியமில்லை என்றாலும் அந்தப்பணியைச் செய்வது எழுத்தாளர்களின் கடமை என்பதால் அவரவர் விருப்பம் சார்ந்து கூட்டங்கள். சந்திப்பு. கருத்தரங்குகள் நடந்து வருகின்றன, இளம்தலைமுறை வாசகர்கள் ஆர்வமாக இணைந்து வேலை செய்கிறார்கள் என்பதே இதில் கூடுதல் சந்தோஷம்,

சூழலைப்பற்றி தொடர்ந்து ஆதங்கப்படுவது. குறை சொல்வதை விட அதை மாற்றியமைக்க மேற்கொள்ளப்படும் ஒவ்வொரு சிறுமுயற்சியும் முக்கியம் என்றே தோன்றுகிறது

இந்தக் காரணத்தால் மட்டுமே நான் தொடர்ந்து பல்வேறு மேடைகளில் பேசிக் கொண்டிருக்கிறேன், வருசத்தில் டிசம்பர், ஜனவரி இரண்டு மாதங்களில் மட்டுமே தமிழ் எழுத்தாளர்கள் பொதுவெளியில் அடையாளம் கண்டு கொள்ளப்படுகிறார்கள், கலந்து பேசுகிறார்கள், செய்திதாள்களில் அவர்களை பற்றி ரெண்டுவரி வெளியாகிறது, அதிலும் புகைப்படம் மட்டுமே வெளியாகிறது பேசிய விசயம் கண்டுகொள்ளப்படுவதேயில்லை

மற்ற பத்து மாதங்கள் தனிமை தான் துணை, எழுத்து. வாசிப்பு. பயணம். சினிமா அல்லது இசை, சிறிய நண்பர் வட்டம் இவ்வளவு தான் எழுத்தாளனின் உலகம், அப்படியிருப்பது போதும் என்றே படுகிறது

இந்தப் புத்தகக் கண்காட்சியை ஒட்டி புத்தக வெளியீடு. கருத்தரங்கு என்று பத்துக்கும் மேற்பட்ட நிகழ்வில் கலந்து கொண்டுவிட்டேன், பலநேரம் கூச்சமாகவும் தயக்கமாகவுமே இருக்கிறது, ஒவ்வொரு கூட்டத்திலும் கடைசியில் பேசுவது என்பது ஒரு தண்டனை, அதுவே நிறைய நேரங்களில் மனச்சோர்வை ஏற்படுத்திவிடுகிறது,

நான் நல்லபேச்சாளன் இல்லை. ஆனால் நான் படித்த. நினைத்த விஷயங்களை என்னால் துல்லியமாகப் பேச முடியும், நினைவில் இருந்து எதையும் மேற்கோள் காட்ட முடியும், கொடுத்த புத்தகத்தை ஒருபோதும் வாசிக்காமல் பேசமாட்டேன், அப்படி இருப்பது என் இயல்பு, அதில் சிறப்பு ஒன்றுமில்லை,   

 மற்றபடி மேடைப்பேச்சை நான் கேலி செய்பவன் என்பதால் அதில் நானும் சிக்கிக் கொள்ளக்கூடாது என்ற கவனம் எனக்கு அதிகமுண்டு, என்னை உந்தித்தள்ளி பேசவைப்பது நான் படித்த புத்தகங்களே, ஆகவே அதற்கு தான் நான் நன்றி சொல்லவேண்டும்.

எனது மேடைப்பேச்சு அந்த நிமிசம் மனதிற்கு தோன்றியதைப் பேசுவது, எதைப்பற்றி இருக்கலாம் என்று நான்கு அல்லது ஐந்து மையச் சொற்களை மட்டுமே குறிப்புகளாக வைத்துக் கொள்வேன், மற்றபடி உரை மனதில் தோன்றும் எண்ணங்களின் தொடர்ச்சியே.

 குளத்தின் மீது வீசப்பட்ட கல் ஏற்படுத்தும் தவளைப்பாய்ச்சல் போல பேச்சு ஒரு மாயம், அது பேசும் தருணத்தில் மட்டுமே கைகூடுகிறது, ஒரு போல மறுமுறை சாத்தியமே ஆகாது

மேடைப்பேச்சில் பார்வையாளர்களை முட்டாள் ஆக்கவோ. ஏமாற்றவோ. நினைக்க கூடாது,  மேடையில் இருப்பவர்களை விட அவர்கள் படித்தவர்கள் அறிவாளிகள். பார்வையாளனின் மௌனம் புரிந்து கொள்ள முடியாத ஒரு வலிமை, மேடை ஒரு சந்தர்ப்பம். அங்கே பேசப்படும் விசயம் தான் முக்கியம். பேசும் மனிதன் இல்லை, அதே நேரம் மேடைப் பேச்சு கயிற்றில் நடப்பது போன்ற கலை, தவறினால் நீ காலி என்று என்னை உருவாக்கிய இலக்கிய ஆசான் எஸ்ஏபெருமாள் அவர்கள் ஒரு முறை சொன்னார்,  அவர் மிகச்சிறந்த மேடைப்பேச்சாளர், அது ஒவ்வொரு மேடையில் இருக்கும் போதும் என் நினைவிற்கு வருகிறது,

இலக்கியக்கூட்டங்களில் எனது உரையைக் கேட்டவர்களுக்கும், அதைக் குறித்து சிறப்பாக பதிவிட்ட சுரேஷ் கண்ணன், பத்ரி சேஷாத்ரி , கார்த்திக் அருள். தமிழ் ஸ்டுடியோ அருண், உயிரோசை உள்ளிட்ட நண்பர்களுக்கும். தினமணி, தினமலர்,. தினகரன், உள்ளிட்ட நாளிதழ்களுக்கும். என்னைப் பேச அழைத்தவர்களுக்கும் என் மனம் நிறைந்த நன்றியை தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்

••

0Shares
0