Waru என்ற நியூசிலாந்து திரைப்படத்தைப் பார்த்தேன்.
வாரு என்ற பழங்குடியினச் சிறுவனின் மரணம் மற்றும் இறுதிச்சடங்கினையும் அது பழங்குடியினரிடம் ஏற்படுத்திய தாக்கத்தையும் முன்வைத்து உருவாக்கப்பட்ட கதைதொகுப்பாகும்.
ஒவ்வொரு பகுதியும் பத்து நிமிஷம் ஓடக்கூடியது. சிங்கிள் ஷாட்டாக எடுக்கப்பட்டிருக்கிறது.
ஒவ்வொரு பகுதியினையும் ஒரு மாவோரி பெண் இயக்குநர் இயக்கியிருக்கிறார். இந்தத் தொகுப்பிற்கான படப்பிடிப்பு காலை 9:59 மணிக்குத் தொடங்கி, ஒரே நாளில் படமாக்கப்பட வேண்டும் என்பது நிபந்தனை.
சமீபத்தில் நான் பார்த்த மிகச்சிறந்த Anthology இதுவே. ரோஷோமான் போல ஒரு உண்மையின் வேறுவேறு கோணங்களைப் படம் மிக அழகாக விவரிக்கிறது. ஒவ்வொரு பகுதியும் ஒரு குறிப்பிட்ட உணர்ச்சியைப் பிரதானமாக வெளிப்படுத்துகிறது.
இது போன்ற உணர்வுப்பூர்வமான கதையைச் சிங்கிள் ஷாட்டில் படமாக்குவது ஒரு சவால். அதைச் சிறப்பாக நிறைவேற்றியிருக்கிறார்கள். ஒரு மரணம் எத்தனை தளங்களில் தனது பாதிப்பினை ஏற்படுத்துகிறது. அதுவும் குறிப்பாக இதைப் பெண்கள் எதிர்கொள்ளும் விதமும் சொல்லப்படாத துயரமும் மிக அழுத்தமாகப் படத்தில் வெளிப்பட்டுள்ளது.
Charm
இந்த முதற்பாதியில் இறுதிச்சடங்கிற்காக உணவு சமைக்கிறார்கள். அந்தச் சமையலறையினுள் நடக்கும் நிகழ்வுகளின் வழியே இழப்பு, துயரம். எதிர்பாராத வருகை. இணைந்தும் விலகியும் செல்லும் உறவு என அழகாகச் சித்தரித்திருக்கிறார்கள்.
Anahera
வாரு படித்த சிறார் பள்ளியின் ஆசிரியர். இறுதிச் சடங்கில் மாணவர்கள் கலந்து கொள்வது மற்றும் ஆசிரியருக்கு அந்தப் பையனின் மரணத்தில் ஏற்படும் பாதிப்பினை மையப்படுத்தியிருக்கிறார்கள்.
Mihi
தனித்து வாழும் பெண் வறுமையான சூழலில் எப்படித் தனது குழந்தைகளின் அன்றாடத் தேவைகளைக் கூட நிறைவேற்ற முடியாமல் தவிக்கிறாள் என்பதைப் பற்றியது. இதில் குழந்தைகளின் உலகம் அழகாக வெளிப்பட்டுள்ளது
Em
பாடகியான எம் குடித்துவிட்டு முழுப்போதையில் வீடு திரும்புகிறாள். அவளது வீடு பூட்டப்பட்டிருக்கிறது. கைக்குழந்தை சமையலறையில் உறங்கிக் கொண்டிருப்பதைக் காணுகிறாள். போதையில் அவள் குழந்தையைக் கவனித்துக் கொள்ள வீட்டிற்குள் எப்படிப் போகிறாள். குழந்தையை எப்படி அரவணைக்கிறாள் என்பதே மையக்கதை
Ranui
இறந்து போன சிறுவனின் இரண்டு பாட்டிகளும் கலந்து கொள்ளும் இறுதி நிகழ்வு மற்றும் பையனை அடக்கம் செய்யும் முறை பற்றியது. இதில் இரண்டு வயதான பாட்டிகள் தங்கள் பேரனின் உடலுக்காகப் போராடுகிறார்கள் மாவோரி பழங்குடியின் இறுதிச்சடங்குகள் சிறப்பாக ஆவணப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. இந்தத் தொகுப்பில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த படமிது.
.
Kiritapu
தொலைக்காட்சி அறிவிப்பாளராக உள்ள மாவோரி இனப்பெண் வாருவின் மரணம் ஏற்படுத்திய அதிர்ச்சியில் இனவெறி மீதான கோபத்தை வெளிப்படுத்துவது.
Mere
மேரே, தங்கள் இனத்தை அவமதித்தவனிடம் நேரடியாகக் கொள்ளும் கோபத்தைப் பற்றியது.
Titty & Bash
டிட்டி மற்றும் பாஷ் என்ற இரண்டு சகோதரிகளின் பயணத்தைப் பற்றியது. அவர்கள் பாடல் கேட்டபடியே காரில் பயணம் செய்வதும், பாதி வழியில் சண்டையிட்டுக் கொள்வதும் அழகான காட்சிகள்.
வாருவின் மரணத்திற்குப் பெற்றோர்களின் பொறுப்பின்மையும் பராமரிப்பாளரின் அலட்சியமும் காரணம் , இதைத் தொடரும் குற்றமாகக் கருதுகிறார்கள். இது போன்ற நிகழ்வுகள் உருவாக்கும் குற்ற உணர்வும், இயலாமை உண்மையாகப் பதிவு செய்திருக்கிறார்கள்
முதல் பகுதியில் பையனை இழந்த பெண் குழந்தையைத் திரும்பக் கொண்டு வர” அமானுஷ்ய சக்திகளைப் பயன்படுத்துமாறு வேண்டுகிறாள்.
இன்னொரு கதையில் பள்ளி ஆசிரியையான அனாஹேரா இறுதி சடங்கில் கலந்து கொள்வது பற்றித் தயங்குகிறாள்.
நிராகரிக்கப்பட்ட பெண்ணின் நிலையை அடுத்த பகுதி விளக்குகிறது. பூட்டப்பட்ட வீட்டினை காணும் பாடகி குடும்பத்தின் பொறுப்பின்மையினை முழுமையாக உணருகிறாள்.
ட்ரூ ஸ்டர்ஜ்ஜின் ஒளிப்பதிவு அபாரமானது.
வாரு என்ற சிறுவன் படத்தில் காட்டப்படுவதேயில்லை. அவன் ஒரு குறியீடு போலவே சித்தரிக்கப்படுகிறான். இனவெறி,. குடும்ப வன்முறை, தாய்மை, துக்கம், இழப்பு மற்றும் குற்ற உணர்வு ஆகியவற்றைப் படம் ஒற்றை நிகழ்வின் வழியே கையாளுகிறது என்பது தான் இதன் தனிச்சிறப்பு.